Чароўная скарбніца

– Яна пiшчыць?

– Калi акуратна нацiснуць на жывот, – уздыхнула Улада, разумеючы, што лялька павiнна была выдаваць гукi, раз тут было столькi вiску.

Спадарыня Стэфа нацiснула некалькi разоy, таму Сiньцы давялося паслухмяна дудзець носам.

– Якiя мiлыя! І маiм дзеткам так спадабалiся! Дзе яны прадаюцца?

Вухуцянкi так баялiся, што Улада можа проста пакiнуць iх тут, аддаць гэтым жудасным iстотам.

– Не ведаю, мне падарылi, – адказала дзяyчынка.

– Калi яны табе надакучаць – мае дзеткi з радасцю iх возьмуць! – падмiргнула суседка.

– Буду мець на yвазе, а зараз дазвольце я iх забяру i пайду.

Улада атрымала з рук спадарынi Стэфы Сiньку i з намаганнямi выцягнула з дзiцячых абдымкаy Зялёнку. Малыя зарумзалi, iм не спадабалася, што y iх забралi цацкi.

– Да пабачэння! – сказала дзяyчынка i праз туевую сцяну вярнулася з вухуцянкамi y свой сад.

– Выратавальнiца! Дабрадзеечка! Дзякуем! – усхлiпвалi паненкi.

– Мы трапiлi да зямных монстраy!

– Нас грызлi, слiнiлi, цягалi за валасы!

– Катавалi!

– Мы былi ва yладзе злых пачвар!

Сiньцы i Зялёнцы сапраyды давялося перажыць стрэс.

– Ну што вы, даражэнькiя, якiя монстры? Якiя пачвары? Гэта проста дзеткi маёй суседкi, маленькiя блiзняты. Яны толькi хадзiць навучылiся, у такiм узросце людзi спазнаюць свет, у тым лiку спрабуюць усё на смак. Яны б вас не з’елi, проста y iх зубкi растуць, таму любяць пакусаць, паслiнiць. Ну i yсё, што трапляе y рукi, спрабуюць разабраць, правяраюць, цi рвецца, цi адкручваецца.

– Хопiць! Мы так нацярпелiся! – закацiла вочы Сiнька.

– Усяго гэтага магло б не быць, калi б вы проста паслухалiся, вас жа прасiлi не паказвацца людзям! – нагадаy Вухуцiк.

– Не чапляйся! – адмахнулася Зялёнка.

Паненкi ляглi на арэлi – адпачыць пасля шокавага кантакту з зямлянамi, нават у басейн адмовiлiся пайсцi. Улада з Вухуцiкам, Рудашам i Мiнолай плавалi на матрацы. Вухуцiк распавёy сябрам, што ён пэyным чынам толькi часткова вухуцянiн, а yвогуле яго продкi жылi на Зямлi.

– Нiшто сабе! – выгукнуy Рудаш.

– Вось я i тэлепартаваyся на гiстарычную радзiму, каб высветлiць, хто я ёсць, – сказаy Вухуцiк.

Дарма што Сiнька i Зялёнка засталiся на арэлях, яны iнтуiтыyна адчулi, што y басейне гавораць пра нешта важнае i сакрэтнае. Паненкi цiхенька падабралiся i падслухалi таямнiцу Вухуцiка.

– Вось якiя справы! У нас на Вухуцii прышэлец жыве! – прашаптала Зялёнка.