Чароўная скарбніца

– Можа, у яго нос наклеены i лiхтарык накладны? Маскiруецца, каб да нас быць падобным! – выказала здагадку Сiнька.

– Ды хто яго ведае! – пацiснула плячыма сяброyка.

Паненкi непрыкметна вярнулiся на арэлi i зноy палеглi. Яны крыху адышлi ад страшнай сустрэчы з зямнымi дзецьмi, супакоiлiся. І тут знянацку з-за куста бэзу прама да iх выйшаy вялiкi-вялiкi зямлянiн.

– Цац! – пiскнула Сiнька.

Яны знерухомелi, бо цяпер выконвалi iнструкцыю, якую дала iм Улада: прыкiнулiся лялькамi i не варушылiся, не мiргалi, дыхалi ледзь прыкметна.

Зямлянiн падышоy да арэляy, паправiy посцiлку i… жах! Узяy у рукi здранцвелых ад страху вухуцянак, потым сеy, паклаy iх побач з сабой i, павольна гайдаючыся, стаy назiраць за тым, што адбывалася y басейне. З-за борцiка мiльгала толькi галава Улады, дзецi-вухуцяне былi меншыя, i yбачыць iх адсюль не атрымлiвалася.

– Аматарка паплаваць! – з цеплынёй у голасе цiха сказаy зямлянiн-велiкан i гучна звярнуyся да дзяyчынкi:

– Улада! Выходзь, трэба адпачыць i пагрэцца!

Яна рэзка павярнулася:

– Дзед! А я i не заyважыла, як ты прыйшоy!

Улада выбралася з вады i вынесла сваiх сяброy, якiя таксама выканалi сакрэтную каманду.

На арэлях дзяyчынка yладкавалася побач з дзедам Славам, свае «цацкi» паклала збоку, каб яны не прыцягвалi асаблiвай увагi.

– Лялькi y цябе нейкiя новыя? – запытаyся дзед.

– Ага, вось прынесла з сабой паплаваць! – адказала yнучка.

– Ты, пэyна, прагаладалася. Бабуля Галя такi смачны халаднiк згатавала i бульбу маладую з духмяным кропам.

Ідзi паабедай, – падахвоцiy дзед.

– Ад такога адмаyляцца нельга! – усмiхнулася Улада.

Яна саскочыла з арэляy i пачала збiраць «цацкi».

– Іх таксама кармiць панясеш? – пажартаваy дзед Слава.

– Ну не пакiдаць жа iх галоднымi! – падмiргнула дзяyчынка.

На кухнi яна рассадзiла сваiх гасцей за сталом. Дома нiкога не аказалася, можна было спакойна паабедаць. Маленькая гаспадынька yзялася за справу: на стале з’явiлiся мiсачкi з халаднiком i запечаная залацiстая бульба, пасыпаная яркай зелянiнай.

– Пахне апетытна! – пацiраy рукi Рудаш.

– Смачна есцi, дарагiя госцi! – пажадала Улада, i дзецi yзялiся за лыжкi.

Абед вухуцяне дружна yхвалiлi. Мiнола паабяцала, што паспрабуе дома зрабiць падобны халодны суп з мясцовых прадуктаy. Рудаш сказаy, што нагадае ёй, калi сястра раптам забудзецца на сваю задуму. Сiнька i Зялёнка папрасiлi дабаyкi. Толькi Вухуцiк быy крыху задуменны, еy павольна, мала yдзельнiчаy у размове.