Чароўная скарбніца

– Засумаваy, сябра? – запыталася Улада.

– Ды не, проста задумаyся, – уздыхнуy Вухуцiк.

– Дзе родзiчаy шукаць? – аблiзваючы лыжку, хмыкнула Сiнька.

– А вы адкуль ведаеце? – разгубiyся хлопчык.

– Падслухалi! – здагадаyся Рудаш.

– Вельмi трэба было падслухваць! Вы самi гучна балбаталi! – буркнула Зялёнка.

– Якiя вы нявыхаваныя! Не y свае справы насы yсоyваеце! – абурылася Мiнола.

Вухуцiк прымiральна сказаy:

– Не сварыцеся, раз ужо yсе yсё ведаюць, давайце будзем разам шукаць маiх сваякоy.

Улада хуценька прыбрала са стала, i дзецi зноy вярнулiся на канапу-арэлi y сад.

Дзеда там не было: ён доyга не сядзеy на месцы, увесь час знаходзiy сабе нейкiя заняткi.

– З чаго пачаць пошукi? – запытаyся Вухуцiк.

– Мы ведаем, што ты трапiy на Вухуцiю y яйку, – згадала Улада.

– У яйку? А як гэта? – распытвалi дзецi.

Улада пераказала гiсторыю:

– Некалi даyно зямная мама Вухуцiка адклала y гняздо яйка. У iм i павiнен быy пачаць развiвацца i расцi наш сябра. Але тут, на Зямлi, была пагроза вялiкай небяспекi.

Таму каманда мiжпланетнай ратавальнай экспедыцыi забрала яйка з сабой i змясцiла y пазачасавую капсулу, каб выратаваць маленькае жыццё, якое толькi мусiла з’явiцца на свет. Праз невядома колькi часу яйка перадалi на Вухуцiю. Ужо там, у бацькоy-вухуцян, наш сябра пачаy развiвацца i расцi yнутры яйка. Ён набыy некаторыя рысы мясцовых жыхароy i сам стаy вухуцянiнам. А зараз хоча знайсцi сваiх родзiчаy тут, на Зямлi.

– Задача няпростая, ведаць бы, з чаго пачаць пошукi! – уздыхнуy Вухуцiк.

– Хiба гэта складана? Хто y вас тут яйкi y гнёзды адкладвае? – запытаyся Рудаш.

– Птушкi, – адказала Улада.

– Ну вось i знайшлiся родзiчы! – падсумавала Сiнька.

– Завiтаем да iх на госцi! – дадала Зялёнка.

– Пойдзем, калi ласка! – папрасiy Вухуцiк.

Пошукi, адкрыццi, метамарфозы

Улада сумнявалася, што гэта правiльнае рашэнне, але адмовiць сябру не магла. Дзяyчынка падумала, да якiх птушак яна можа адвесцi Вухуцiка. Прасцей за yсё завiтаць у куратнiк.

Гаспадыня папрасiла yсiх паводзiць сябе цiха i на дыбачках пайшла праз двор да курынага жытла. Следам за ёй рушыy рознакаляровы хаyрус вухуцян. Куры, што хадзiлi побач, смешна хiстаючы галовамi з чырвонымi грабянямi, з цiкавасцю назiралi за працэсiяй.

– Гэта i ёсць твае родзiчы? – моршчылася Зялёнка, разглядаючы чубатак.

– Магчыма, – адказаy Вухуцiк.

– Анiчога агульнага! – выказала меркаванне Сiнька.

Улада адчынiла дзверы куратнiка, i дзецi yвайшлi.