Чароўная скарбніца

Тут было цiха i змрочна. Сонечнае святло прабiвалася праз адзiнае акно, якое знаходзiлася амаль пад столлю. На падлозе ляжала салома, уздоyж сцен мацавалiся жэрдкi, на якiх любiлi сядзець чубаткi, ля дальняй сцяны былi размешчаны адмысловыя палiцы, дзе куры адкладалi яйкi. Зараз тут было некалькi насельнiц, прыход дэлегацыi гасцей усхваляваy iх. Птушкi заквахталi, залопалi крыламi.

– Не бачаць яны y табе родзiча! – хмыкнула Зялёнка.

Улада падвяла дзяцей да гнязда, у якiм ляжалi яйкi.

– Вось прыкладна y такiм i ты некалi быy, – сказала дзяyчынка.

– Такое невялiчкае? – здзiвiyся Рудаш.

– Кураняткi вылуплiваюцца маленечкiмi жоyценькiмi пухнацiкамi, спачатку на далоньцы змяшчаюцца, а потым хутка вырастаюць у вось такiх вялiкiх курэй, – патлумачыла Улада.

– Я нiколi не быy жоyценькiм, – адзначыy Вухуцiк.

У куратнiк пачалi сходзiцца яго астатнiя жыхары. Іх, пэyна, трывожнае квахтанне сябровак завабiла. Сiнька i Зялёнка yзялi з гнязда яйкi, каб лепш iх разгледзець. Чубаткам гэта не падабалася, яны папераджальна лопалi крыламi i выдавалi незадаволеныя гукi.

Улада сказала паненкам, што лепш вярнуць усё на месца, але тыя не спяшалiся выконваць параду. І тут у куратнiк увайшоy певень. Вялiкi прыгожы птах гучна-гучна закукарэкаy i загарцаваy па саломе, б’ючы паветра крыламi.

– Думаю, нам лепш пайсцi адсюль! – устрывожылася Улада.

– А пазнаёмiцца з гэтымi iстотамi? – не згаджалася Зялёнка.

Гаспадыня не паспела адказаць. Певень вырашыy пайсцi y наступленне на няпрошаных гасцей.

Ён пачаy грэбцi падлогу моцнымi кiпцюрамi i ваяyнiча, быццам шчыт, выкiдваць перад сабой адно крыло. Чубаткi мiтусiлiся па куратнiку i гучна квахталi. Дзецям стала страшна. Сiнька i Зялёнка паспешлiва паклалi яйкi на месца, але гэта yжо не дапамагло. Куры на чале з пеyнем адзiным фронтам атакавалi прышлых. Вухуцяне загулi y свае насы-дудачкi i кiнулiся прэч ад курэй. Утварыyся суцэльны пярэпалах: квахтанне, кукарэканне, лямант… Ляталi пер’е, салома, слупы пылу. Улада падбегла да дзвярэй, шырока расхiнула iх i крыкнула:

– Сюды! Хутчэй!

Вухуцяне адно за адным выскачылi з куратнiка, i гаспадыня прычынiла дзверы.

– Фух! Ледзь не памерла ад жаху! – выдыхнула Мiнола.

– Якiя агрэсiyныя iстоты жывуць на Зямлi! Мяне другi раз ледзь не з’елi! – вытарашчыyшы вочы, крычала Сiнька.

– Якая страшная планета! – усхлiпвала Зялёнка.

– Ну мы ж самi палезлi з iмi знаёмiцца, куры нас да сябе не запрашалi! – паспрабаваy растлумачыць негасцiнны прыём Рудаш.