Чароўная скарбніца

– Як сабе хочаш, Вухут, але я з такiмi сваякамi нiчога агульнага мець не хацела б! – Сiнька абтрасала з сябе пер’е i салому.

– Яны толькi абаранялi сваё жытло ад невядомых iстот, – выказаy меркаванне Вухуцiк. – Але мне здаецца, што гэтыя птушкi сапраyды не мае родзiчы.

– Анiякага падабенства! – падтрымала Мiнола.

– Толькi куры яйкi адкладваюць? – удакладнiy Рудаш.

– Ды не, усiм птушкам гэта yласцiва, – адказала Улада.

– Пакажы яшчэ якiх-небудзь, калi ласка! – папрасiy Вухуцiк.

– Мы y куратнiк больш не палезем! – абвясцiлi Сiнька i Зялёнка.

– Гэта i не патрабуецца, паназiраем здаля, – супакоiла Улада.

Яны зноy вярнулiся y сад, дзе на старой яблынi была шпакоyня. Гаспадыня паказала на маленькi домiк, прыхаваны галiнамi дрэва. Павольна гушкаючыся на арэлях-канапе, дзецi назiралi, як нястомныя маленькiя птушачкi раз за разам вылятаюць па корм для птушанят, вяртаюцца, каб падсiлкаваць малых i зноy выпраyляюцца здабываць ежу.

– Гэтыя прыгожа цвыркаюць! – заyважыла Мiнола.

– Каб вы пачулi пошчак салаyя – заслухалiся б! – сказала Улада.

– Са спевамi y мяне не вельмi, – усмiхнуyся Вухуцiк. – І з палётамi таксама – вунь як птушкi проста лятаюць. Я дакладна не з iх роду. У мяне лепш плаваць атрымлiваецца.

– Плаваць? Канешне! Як я сама пра гэта не падумала?! – спахапiлася Улада. – Ёсць птушкi, якiя жывуць на вадзе, гнёзды там будуюць, ныраюць выдатна i не спяваюць. Нават насы y iх выцягнутыя!

– Вось! Адчуваю, гэта мае родзiчы! – узрадаваyся Вухуцiк.

Улада вырашыла завесцi сябра на балота, якое было непадалёк ад яе дома. Зразумела, што астатняй кампанii iншапланетных гасцей таксама захацелася пабываць там. Толькi як непрыкметна правесцi па вулiцы хаyрус вухуцян? Дзяyчынка дастала свой модны льняны заплечнiк, расшыты валошкамi. Верх яго проста сцягваyся матузкамi, шлейкi зручна трымалiся на плячах, у бакавыя кiшэнi можна было пакласцi нейкую карысную драбязу. Вось гэты заплечнiк i вырашыла Улада выкарыстаць як пераноску для iншапланетнiкаy.

– Калi ласка, размяшчайцеся! – запрасiла гаспадыня, адкрыyшы шырокi «yваход». – Я вас панясу!

Сiнька з Зялёнкай першыя скочылi yнутр, за iмi палезла Мiнола, потым – хлопчыкi.

– Цесна! Шчыльна! – незадаволена буркалi двое, вядома хто, з кампанii.

– Затое бяспечна! – сказала Улада, накiдваючы шлейкi на плечы.

Вухуцяне на Зямлi мелi невялiкi рост i важылi як мяккiя цацкi, таму дзяyчынцы было няцяжка iх несцi.