Чароўная скарбніца

Галовы y пераноску не хавалi, iм жа хацелася глядзець навокал.

– Заплечнiк будзе для вас зямным хадзiкам! – усмiхнулася Улада.

– Паехалi! – у адзiн голас закамандавалi Сiнька з Зялёнкай.

Дзяyчынка адчынiла браму i выйшла на вулiцу. Прыгравала сонейка, лёгкi ветрык калыхаy лiстоту дрэy, у пераносцы за спiнай нягучна перагаворвалiся iншапланетныя госцi. Яны yсё разглядалi, дзiвiлiся, абмяркоyвалi. Улада прыслухоyвалася да iх размовы i радавалася, што дзецi з Вухуцii y яе y гасцях. Задумалася i не звярнула yвагi на тое, як з брамкi дома, паyз якi яна праходзiла, выйшла яе прыяцелька Юля.

– Прывiтанне! – прагучала неяк зусiм нечакана.

– Цац! – устрывожана i гучна сказала Улада, спынiyшыся так рэзка, што вухуцяне y заплечнiку войкнулi.

Юля здзiyлена паглядзела на сяброyку:

– Што?

Улада прыдумала, як растлумачыць дзiyнае слова, якое выгукнула yслых:

– Гэта лiчылка такая: «Вуцiкi-пуцiкi-куцiкi-клац! Фiнта-мiнта-сiнта-цац!»

– Якая вясёлая лiчылка! – усмiхнулася Юля.

– Крокi, – адказала Улада.

– Куды iдзеш? – распытвала прыяцелька.

– У бiблiятэку! – адказала дзяyчынка першае, пра што падумалася.

– Можа, i мне з табой схадзiць? – задумлiва прагаварыла Юля.

– Не, давай iншым разам, – адказала Улада.

Сяброyка здзiвiлася, бо заyсёды iм было добра i весела yдзвюх. Яны б ужо i разышлiся, але Юля згледзела вухуцян, якiя пазiралi з заплечнiка.

– Якiя мiлыя пупсiкi! – у захапленнi пралапатала дзяyчынка i, заскочыyшы за спiну сяброyкi, адным хуткiм рухам выцягнула за ружовую спружынку-прычоску здранцвелую ад жаху Сiньку.

– Аддай, калi ласка, я спяшаюся! – Улада забрала няшчасную госцю.

– Пакажы астатнiх! – Юлю вельмi зацiкавiлi яркiя лялькi.

– Іншым разам, мне пара бегчы, прабач!

Улада абмiнула незадаволеную сяброyку i паспяшалася хутчэй завярнуць за паварот.

– Ды што тут за iстоты жывуць?! – лямантавала Сiнька. – Хапаюць, цягнуць, кусаюць, нападаюць, на часткi рвуць!

– Проста вы незвычайныя i вельмi цiкавiце зямлян, бо яны нiколi не бачылi такiх прыгожых iншапланетнiкаy! – спрабавала гаспадыня супакоiць госцю.

Улада вярнула Сiньку y заплечнiк. Яны прайшлi зусiм крыху i сустрэлi яшчэ аднаго цiкаyнага зямлянiна: iх дагнаy хлопчык на ровары.

– Ца-а-ац! Цац! – папераджальна зашапталi адно аднаму вухуцяне.

– Куды гэта ты з поyным заплечнiкам лялек? – шырока yсмiхаyся хлапчук.