Чароўная скарбніца

Рукi паненкi намацалi нешта халоднае i слiзкае, на вочы спаyзла чужая пляскатая лапа-ласт, i y вуха-клаксончык вухуцянкi аглушальна крыкнулi: «Кр-э-э-э-к!»

– А-а-а-а-а-а! – завiшчала, заскакала Зялёнка, спрабуючы скiнуць з галавы страшную iстоту.

Ёй усё ж удалося вызвалiцца ад захопу пачварай, якая yпала на лiст гарлачыка i, вырачыyшы вялiкiя круглыя вочы, нядобра глядзела на сваю ахвяру. Гэты позiрк загiпнатызаваy пераляканую Зялёнку, яна знерухомела i з жахам назiрала за страшнай iстотай.

На руку Зялёнкi сеy камар. Такой маленькай кузуркi яна не баялася, нават увагi б на яе не звярнула – ну, раз села, няхай пасядзiць, – але раптам з шырокага рота зялёнай пачвары выскачыла доyгая ружовая стужка-маланка, якая y адно iмгненне схапiла камара i зацягнула y пашчу монстра. Вухуцяне завiшчалi i кiнулiся з вады. Напалоханыя госцi шукалi паратунку y гаспадынi, хто як мог караскаyся на рукi да Улады. Яна схавала iх у абдымках i вынесла на бераг.

– Цiшэй! Супакойцеся! Нiчога страшнага не адбылося! – гаварыла дзяyчынка.

– Мяне спрабавала з’есцi страшэнная пачвара! – трэслася ад нервовага напружання няшчасная Зялёнка.

– Няма нiякай пачвары, гэта проста жаба. Звычайная жыхарка балота, – тлумачыла Улада.

– Чаму яна мне на галаву yскочыла? – закацiла вочы пацярпелая.

– Можа, за сваячку прыняла? Ты ж таксама зялёная! – выказаy здагадку Рудаш.

– Дык яна пераблытала! Я з iншай планеты, гэта Вухут тут сваiх родзiчаy шукае! – абуралася Зялёнка.

Улада пастаралася растлумачыць сiтуацыю:

– Магчыма, жаба хвалявалася за сваiх дзетак, таму i з’явiлася тут i скочыла на цябе, бо думала, што ты хочаш пакрыyдзiць яе малых.

– Ды я iх нават у вочы не бачыла! Нiхто iх не чапаy! – гэта Зялёнка пракрычала жабе, якая так i сядзела на лiсце гарлачыка, назiраючы за незнаёмцамi.

– Дзецi жабы – гэта тыя самыя апалонiкi, з якiмi вы гулялi, – удакладнiла Улада.

– Яны яе дзецi?! – здзiвiлiся вухуцяне.

 – Зусiм не падобныя!

Дзяyчынка парадавалася, што рыхтавала iнфармацыю пра жаб на yрок прыродазнаyства i цяпер можа расказаць гасцям пра гэтых жывёлак.

– Проста апалонiкi пакуль зусiм маленькiя, бо толькi нядаyна з’явiлiся з iкрынак, якiя адклала iх мама. Зараз яны выглядаюць так, а потым з iмi адбудзецца метамарфоза[1 - Метамарфоза – змяненне, ператварэнне.] i яны ператворацца y жабянят, падобных да сваёй мамы.