Чароўная скарбніца

– Ага, да страшнай пачвары, якая ледзь не засмактала мяне сваiм доyгiм лiпкiм языком! Яна паспрабавала yхапiць мяне, усе гэта бачылi! – не супакойвалася Зялёнка.

Уладзе зноy давялося тлумачыць:

– Не цябе яна лавiла, а камара, якi выпадкова сеy на тваю руку. Жабы харчуюцца кузуркамi, чым прыносяць карысць. Камар, дарэчы, збiраyся цябе yкусiць. Камары п’юць кроy…

Дагаварыць ёй не далi – паненкi залямантавалi:

– Зямля – планета монстраy i пачвар! Тут усе кусаюцца i палююць адзiн на аднаго, п’юць кроy! Якi жах!

– Дзе жах? Што здарылася? – запытаyся Вухуцiк, падыходзячы да сяброy.

– Вухут, ты жывы! Пашанцавала табе, радуйся, бо тут паyсюдна драпежнiкi! Нас ледзь не з’елi! – пралапатала Сiнька.

– А я ведаю, што гэта вы yсё балота yспудзiлi! – усмiхнуyся Вухуцiк. – Пакуль я быy у гасцях у качак, мiма чароту прабеглi напалоханыя вадамеркi, потым карасi-маляyкi шукалi паратунку y аеравым зараснiку, з апалонiкамi вы такiя даганялкi зладзiлi, што iх матуля жаба не на жарт усхвалявалася.

Вухуцяне азiрнулiся на жабу. Вакол яе сабралiся апалонiкi, матуля нешта цiхенька квакала iм, пэyна, супакойвала. Цяпер яна зусiм не падавалася страшнай.

– Трэба папрасiць прабачэння, – сказала Мiнола.

– Каб не думалi, што вухуцяне – нявыхаваныя нахабнiкi! – падтрымаy Рудаш.

Сiнька з Зялёнкай не палiчылi сябе такiмi, таму пагадзiлiся толькi побач пастаяць, пакуль iншыя будуць выбачацца.

І тут Рудаш здзiyлена прагаварыy:

– Сiнька, ты y апалонiка ператвараешся! Метамарфоза! У цябе хвост вырас!

І сапраyды, усе yбачылi, што y паненкi ззаду з’явiyся невялiчкi чорны хвосцiк.

– А-ёй! Што ж гэта робiцца?! – залямантавала Сiнька. – Хвост! Я – апалонiк? Я стану жабай?

Улада падышла да небаракi, узялася за хвост i пацягнула. Той не паддаваyся, трымаyся, але з чарговай спробы yдалося яго адарваць.

Дзяyчынка кiнула хвост у ваду.

– Я не ператваруся y жабу? Новы хвост у мяне не вырасце? – непакоiлася Сiнька.

– Не ператворышся. Гэта проста п’яyка прылiпла, – патлумачыла дзяyчынка.

– Што за звер? – пацiкавiлася Зялёнка.

– Ай, нiчога страшнага, забудзьцеся! – параiла Улада.

– Ды хопiць ужо пра вашыя жахi слухаць! – перапынiy роспыты Рудаш i звярнуyся да Вухуцiка: – Скажы, ты знайшоy родзiчаy?

– Не, да сям’i качак я не належу.