Чароўная скарбніца

Нiякага падабенства з iмi не выявiлася, – адказаy Вухуцiк.

– Гэта нiчога не азначае! – хмыкнула Зялёнка. – Вунь апалонiкi з мамай-жабай таксама па-рознаму выглядаюць, а потым адбудзецца чароyная метамарфоза i – р-р-р-аз! Яны жабамi стануць!

– Можа, i з табой метамарфоза здарыцца, i заyтра ты, Вухут, качкай прачнешся! – выказала гiпотэзу Сiнька.

– Ды не, так не атрымаецца, – запэyнiy Вухуцiк i дадаy: – Тым больш што са мной метамарфоза yжо адбылася.

– Якая? – запыталiся yсе дзецi разам.

– Хоць i пачалося маё жыццё на Зямлi, я стаy напалову вухуцянiнам, гэта ж лёгка заyважыць. Вось такое ператварэнне!

– І то праyда! – згадзiyся Рудаш.

Вухуцiк уздыхнуy:

– Толькi дзе ж цяпер мне сваякоy шукаць, калi я не з птушынага роду? Качкi правiльна сказалi: раз у мяне няма крылаy i я не yмею лятаць, то я не птушка.

– Не yсе птушкi лятаць умеюць! – удакладнiла Улада. – Напрыклад, страусы i пiнгвiны таксама y паветра не падымаюцца, i памерамi яны значна большыя за многiх птушак.

– Дык пойдзем да iх, хачу пазнаёмiцца! – зноy адчуy надзею Вухуцiк.

– Зараз не атрымаецца, бо гэтыя птушкi y Беларусi не жывуць, – развяла рукамi дзяyчынка. – Пiнгвiнаy мы на свае вочы тут наyрад дзе пабачым, а страусаy, мяркую, у заапарку можна знайсцi.

– А што такое заапарк i дзе ён знаходзiцца? – запыталiся вухуцяне.

– Гэта такое месца, куды збiраюць жывёл i птушак з розных краiн i кантынентаy, каб людзi маглi iх пабачыць.

Рудаш зацiкавiyся:

– Выдатна! Гэта ж можна не ехаць далёка, каб паглядзець на iстот з iншых месцаy.

Улада сумна yздыхнула:

– Раз у нас такая важная справа, як пошукi родзiчаy Вухуцiка, то мы y заапарк завiтаем, але я не люблю там бываць. Тамтэйшым жывёлам i птушкам не пазайздросцiш. Іх, вядома, даглядаюць i кормяць, але яны назаyсёды страцiлi сваю радзiму i волю. Даводзiцца жыць у невялiкiх клетках, штодня знаходзiцца пад пiльнай увагай наведвальнiкаy заапарка.

Вухуцяне памаyчалi, яны асэнсоyвалi пачутае.

– Заyтра наведаем заапарк, – паабяцала Улада i змянiла тэму: – А зараз – час вяртацца дадому. Дадзiм супакоiцца насельнiкам балота!

Дзяyчынка расшпiлiла маланку заплечнiка, вухуцяне yладкавалiся y iм, i yсе разам выправiлiся y зваротны шлях. Уладзе падумалася, што абавязкова трэба паказаць iншапланетным гасцям нешта асаблiвае.