Чароўная скарбніца

Чароyная скарбнiца

Улада вырашыла паказаць гасцям сваё любiмае месца, якраз непадалёк ад якога яны зараз iшлi.

– Сябры, запрашаю вас завiтаць у чароyную скарбнiцу! – загадкавым шэптам прапанавала дзяyчынка.

– Там каштоyнасцi? – iмгненна адрэагавала Сiнька.

– Самыя сапраyдныя! – пацвердзiла Улада.

– І шмат iх там? – удакладнiла Зялёнка.

– Нават злiчыць цяжка! – адказала Улада.

– А дзе знаходзiцца гэтая скарбнiца? – зацiкавiлася Мiнола.

– Вось у тым прыгожым будынку, – дзяyчынка паказала напрамак рукой.

– Мы зможам увайсцi туды i паглядзець на каштоyнасцi? – запытаyся Рудаш.

– Не толькi yвайсцi i паглядзець, але i з сабой некалькi дадуць! – падмiргнула Улада.

– Праyда?! – ледзь не выскачыла з заплечнiка Сiнька. – А хто дасць?

– Захавальнiцы скарбаy! – таямнiча адказала дзяyчынка.

– Дык пойдзем хутчэй! – папрасiлi госцi.

І гаспадыня, ямчэй прымасцiyшы заплечнiк, рушыла да будынка, у якiм была чароyная скарбнiца. Толькi yвайшлi – iх ласкавай усмешкай сустрэла прыгожая спадарыня.

– Вiтанне, Улада! Рады цябе бачыць! Ты своечасова. У нас шмат новага i цiкавага з’явiлася! Возьмеш зараз цi адкласцi для цябе? Бо разбяруць хутка.

– Бяры! Прама цяпер бяры! – шапталi з заплечнiка iншапланетныя госцi, якiм вельмi карцела займець зямныя каштоyнасцi.

– Як добра я зайшла! – узрадавалася дзяyчынка. – Вазьму з задавальненнем!

– Праходзь у залу, выбiрай! – гасцiнна запрасiла спадарыня.

Улада падзякавала i павольна пайшла да лесвiцы, якая вяла на другi паверх.

– Чаго ты ледзь сунешся? Усе каштоyнасцi расхапаюць, пакуль ты дапаyзеш! – падганяy яе шэпт Зялёнкi.

– Не хвалюйцеся, тут багаццяy на yсiх хопiць! – адказала дзяyчынка.

Яна паднялася па лесвiцы, увайшла y залу. За столiкам сядзела i нешта пiсала яшчэ адна сiмпатычная спадарыня.

– Добры дзень, а я да вас! Кажуць, цудоyныя новыя скарбы з’явiлiся? Хачу yзяць! – усмiхнулася Улада.

– Будзеш першай, праходзь выбiрай! – прыязна адказала спадарыня i кiyнула госцi, вiтаючыся.

Дзяyчынка падышла да стала, зняла заплечнiк i паставiла побач, каб вухуцяне маглi добра бачыць каштоyнасцi.

– Што за прыгажосць? – углядалася y прадметы Сiнька.

– Прамавугольныя, квадратныя, яркiя, блiскучыя. І пахнуць даволi рэзка, незвычайна, але прыемна, – апiсала свае назiраннi Зялёнка.

Яна хацела сказаць яшчэ нешта, але y залу yвайшла захавальнiца скарбаy.