Чароўная скарбніца

Дзецi-iншапланетнiкi залюбавалiся ёю: прыгожая, вытанчаная, яна валодала нейкай асаблiвай прыцягальнасцю, якая адчувалася y яе ласкавай усмешцы, прыемным голасе, унутранай энергii. Спадарыня yзяла адну каштоyнасць i раскрыла яе. Вухуцяне нiбыта цуд пабачылi! Памiж дзвюма часткамi цвёрдай асновы, якая расхiнулася ад чароyнага руху яе пальцаy, утварыyся шапаткi вадаспадзiк з тонкiх бялюткiх слаёy. У iм на iмгненнi з’яyлялiся i знiкалi выявы. Потым слаi зноy шчыльна ляглi i цвёрдая блiскучая аснова закрылася, схаваyшы цуд.

– Новая, прыгожая, шыкоyная! – расказвала пра каштоyнасць захавальнiца скарбаy. – Забiрай!

Улада yзяла гэты цуд, спадарыня запрасiла дзяyчынку сесцi за стол i разгледзець iншыя чароyныя рэчы, а сама выйшла.

– Што там мiльгала yнутры? – запыталася Мiнола, паказваючы на каштоyнасць, якую Улада трымала y руках.

– Малюнкi! – патлумачыла дзяyчынка.

– Я не паспеy разгледзець iх, а так хацелася! – уздыхнуy Рудаш.

Улада загадкава yсмiхнулася, адным спрытным рухам зноy раскрыла каштоyнасць i паклала на стол.

– Хто гэта? – запыталася Сiнька, разглядаючы малюнак.

– Наколькi я разумею, лiсачка Красуня i мядзведзь.

– Ты iх ведаеш? – удакладнiла Зялёнка.

– Пакуль што не, але хачу пазнаёмiцца, – адказала дзяyчынка.

– І мы хочам. Але як iх знайсцi? Дзе яны жывуць? – распытвалi Мiнола i Рудаш.

– Прама тут, у гэтай каштоyнасцi! – падмiргнула Улада.

– Колькi таямнiчасцi! Растлумач ужо, што тут да чаго! – падскоквала ад нецярплiвасцi Зялёнка.

– Што за цуд i як iм карыстацца? – iмкнулася высветлiць Сiнька.

– Гэта кнiга, сябры мае!

– Вельмi цiкавая рэч! – нарэшце выказаyся i Вухуцiк. – Памятаю, калi y мiнулы раз я гасцяваy на Зямлi, мы з Уладай чыталi кнiгi. Гэта ж цэлы сусвет! Там цудоyныя гiсторыi, незвычайныя героi, дзiвосныя прыгоды… Мне так падабалася па вечарах перад сном слухаць казкi! Дарэчы, вандрульня?, у якую мы з вамi любiм гуляць, была y адной з кнiг.

Улада пагартала новую кнiгу i задаволена паведамiла:

– І тут ёсць забаyка! Называецца «Квэст па Дзiвосным лесе». Абавязкова згуляем вечарам! «Прыгоды лiсачкi Красунi» пачнём чытаць сёння ж, але адной кнiгi мала. Што б нам яшчэ yзяць? Выбiрайце, сябры!

Вухуцяне выскачылi з заплечнiка на стол, каб лепш разгледзець скарбы.