Чароўная скарбніца

Яны падымалi вокладкi, шапацелi старонкамi, спрабавалi yтвараць такi ж вадаспадзiк, як захавальнiца скарбаy, разглядалi малюнкi, нюхалi новы для iх водар друкарскай фарбы.

– Давай возьмем кнiгу пра гэтага хлопчыка! – хутчэй загадала, чым прапанавала Сiнька, паказваючы на блiскучую вокладку, з якой пазiраy сiмпатычны хлопчык з сiнiмi валасамi i яркiмi вачамi валошкавага колеру.

– Выбар вiдавочны! – хмыкнула Зялёнка. – Сiнька выбрала героя з сiнiмi валасамi! Закахалася?

– Абы-што менцiш! – прабубнела y адказ сяброyка.

– Не спрачайцеся, абавязкова возьмем! – прымiральна сказала Улада. – Назва iнтрыгуе: «Знаёмцеся – #Падабай..к@!»

– Я выбiраю вось гэту! – сказала Мiнола, разглядаючы незвычайныя малюнкi. – Так хочацца даведацца, пра што гэтыя казкi!

– «Загадка прынцэсы Агнэсы», – прачытала назву Улада. – Бяром!

– Мне вось гэтую прачытаеш! – Зялёнка дзелавiта падсунула кнiгу «Казкi Сiняй падушкi».

Улада yсмiхнулася, паклала выданне y агульны стос i звярнулася да Вухуцiка i Рудаша:

– А што выбралi нашы хлопчыкi?

– Кнiгу-квэст «Ключ ад Вялiкай Каштоyнасцi» i жахлiyчык «Прывiд з хутара.

– Выдатна, я y мiнулыя разы хацела yзяць, ды яны заyсёды на руках былi. Упалявала нарэшце!

Улада падышла да палiцы, зняла з яе вялiкую яркую кнiгу i сказала:

– Возьмем яшчэ энцыклапедыю пра жывёл, можа, там знойдзем карысную iнфармацыю пра сваякоy Вухуцiка.

Важкi стос кнiг паклала дзяyчынка перад захавальнiцай скарбаy.

– Нiшто сабе! – усмiхнулася жанчына. – Увесь час на канiкулах за кнiгамi вырашыла правесцi?

– І пагуляць паспею! Я ж хутка чытаю! – адказала Улада.

– Я пажартавала, ты ж у нас у лепшых чытачах. Бяры, калi ласка, i зноy прыходзь! – запрасiла захавальнiца скарбаy.

– Якiя y цябе лялькi незвычайныя! – да размовы далучылася спадарыня, якая сустрэла наведвальнiкаy на yваходзе. – Хто гэта?

– Вухуцяне, – адказала Улада.

Іншапланетнiкi yсхвалявалiся: няyжо раскажа пра iх?

– Можна iх блiжэй разгледзець? – папрасiла спадарыня.

І тут вухуцяне не на жарт спалохалiся, бо дзяyчынка зняла i расхiнула заплечнiк.

– Такiя мiлыя!

З гэтамi словамi захавальнiца скабраy дастала Сiньку i Зялёнку.

– А прычоска якая! – яна варушыла закручастую спружынку Сiнькi. – Вушкi пацешныя!

Жанчына пакруцiла вушы-клаксончыкi Зялёнкi. Улада назiрала, як насцярожана i незадаволена надзьмулiся паненкi.