Чароўная скарбніца

А Кася танцавала перад вухуцянамi на заднiх лапах i шчаслiва павiсквала. Калi Улада вярнулася, уся кампанiя ганяла мячык. Дзяyчынка хвiлiнку палюбавалася iх гульнёй, а потым паведамiла:

– Цудоyныя навiны! Стасiк пагадзiyся адвезцi нас у заапарк. Збiраемся!

Вухуцяне хацелi i сабачак з сабой узяць, але гаспадыня адмовiла: маyляy, там звяроy хапае i сваiх туды прыводзiць нельга.

Калi Улада сабралася i выйшла з дома, Стасiк ужо чакаy яе. Вухуцяне з цiкавасцю разглядалi яго: высокi сiмпатычны юнак, сапраyды выглядае як дарослы.

– І заплечнiк пацягнеш? – здзiвiyся Стасiк, пабачыyшы яго за спiнай дзяyчынкi.

– Там самае неабходнае! – запэyнiла Улада.

– Вядома, трэба ж цацкам заапарк паказаць! – усмiхнуyся хлопец.

Пакуль ехалi праз увесь горад, Улада трымала заплечнiк на каленях, каб госцi y акно маглi паглядзець на Мiнск. Дзяyчынка знарок пыталася y Стасiка, што яны праязджаюць. Юнак расказваy сваёй спадарожнiцы, не падазраючы, што праводзiць экскурсiю па сталiцы для iншапланетнiкаy.

Ранiцай будняга дня наведвальнiкаy у заапарку амаль не было.

Улада са Стасiкам i сваiмi гасцямi праходзiлi ля вальераy i клетак з жывёламi, чыталi шыльдачкi, але дзяyчынка мела намер знайсцi тых, што маглi быць сваякамi Вухуцiка, таму яна звярнулася да брата:

– Мяне сёння цiкавяць жывёлы, якiя адкладваюць яйкi. Пойдзем на iх паглядзiм.

– Ну вось якраз страусы, – Стасiк паказаy на вальер з вялiзнымi птушкамi. – Іх рост большы за два метры, а вага часам перавышае сто кiлаграмаy. Таму i не могуць яны падняцца y паветра, затое yмеюць хутка бегаць, разганяюцца да сямiдзесяцi кiламетраy.

Страусы заyважылi наведвальнiкаy i падышлi блiжэй, прама да агароджы. Вухуцiк разглядаy сваiх магчымых родзiчаy.

– Твае? – прашаптала Сiнька.

– Хацеy бы я ведаць! – адказаy хлопчык.

Улада разважала yслых:

– І яйкi яны, пэyна, вялiкiя адкладваюць.

– Так, па кiлаграму i нават ледзь не па паyтара вагой! – пацвердзiy Стасiк.

– Цябе ж якраз у вялiкiм яйку на Вухуцiю прывезлi! – нагадаy Вухуцiку Рудаш.

– Быццам так, – пагадзiyся той.

– А што яшчэ асаблiвага y страусаy? – пацiкавiлася Улада.

– Невялiкая галава i мозг памерам з грэцкi арэх. Зусiм прымiтыyныя iстоты, – адказаy Стасiк.

– Не твае гэта родзiчы, Вухуцiк! – сказала Мiнола. – Ты y нас разумны i цiкаyны!

Вiдаць, тую самую выснову зрабiла i Улада, бо яна адразу страцiла цiкавасць да страусаy. Тым больш Вухуцiк казаy, што наyрад цi яго родзiчы – птушкi. У яго ж няма пер’я.