Чароўная скарбніца

Толькi спатрэбiцца дапамога дарослых, бо адной ехаць праз увесь горад ёй пакуль не дазваляюць. У гэты момант з калiдора пачулiся крокi. Вухуцiк паспеy сказаць: «Цац!» – дзверы адчынiлiся, i на парозе з’явiyся дзед.

– Смачна есцi! – пажадаy ён унучцы i дадаy: – Усiм хаyрусам снедаеце?

Унучка yсмiхнулася:

– Ага, так весялей i смачней!

Улада ледзь стрымлiвала смех, бо заyважыла, што каманда «цац!» заспела Рудаша, калi ён паклаy у рот цэлы сырнiк. Яго шчокi сталi такiмi круглымi, што аж вочы прыжмурылiся.

Дзед паставiy на стол iмбрычак, два кубачкi i, перасаджваючы вухуцян на адно крэсла, сказаy:

– Зараз i бабуля з намi гарбаты пап’е.

Пакуль дзед адвярнуyся, каб налiць духмяны напой, Рудаш хуценька праглынуy сырнiк i з палёгкай уздыхнуy. Прыйшла бабуля Галя i прынесла з саду толькi што сабраныя клубнiцы.

– Частуйся, Улада!

– Дзякую! Сняданак, як заyсёды, смаката! – сказала дзяyчынка.

Усе разам пiлi гарбату са свежай мятай.

Улада вырашыла выкарыстаць удалы момант для просьбы:

– Мне так хочацца сёння пабываць у заапарку! Калi ласка, давайце паедзем!

– Не атрымаецца, мы з бабуляй па справах спяшаемся, – патлумачыy дзед.

– А заyтра зможам? – запыталася yнучка.

– Толькi на наступным тыднi, – сказаy дзед.

Улада засмуцiлася. Тата з мамай працуюць, усе спадзяваннi былi на тое, што дзед з бабуляй адвязуць у заапарк яе i вухуцян. Да наступнага тыдня чакаць занадта доyга, госцi могуць i дадому сабрацца, а то бацькi занепакояцца.

– А мне так хацелася y заапарк, – сумна yздыхнула дзяyчынка.

Яна гатова была расплакацца. Дзед паспрабаваy суцешыць:

– Усё лета наперадзе, абавязкова з’ездзiм!

Выйсце знайшла бабуля. Яна yмела выправiць любую сiтуацыю. Вось i цяпер прыдумала, як паступiць.

– А ты, Уладачка, папрасi, каб Стасiк з табой паехаy! Цудоyная кампанiя, праyда?

– Згодна! – засвяцiлася yсмешкай дзяyчынка.

Бабуля i дзед дапiлi гарбату i паспяшалiся па справах, Улада зноy рассадзiла сваiх гасцей па крэслах, i яны працягнулi сняданак.

– А хто такi Стасiк? – запытаyся Вухуцiк, намазваючы масла на хлеб.

– Гэта мой стрыечны брат. Ён ужо дарослы, нядаyна гiмназiю скончыy. Галоyнае, каб пагадзiyся з намi паехаць, можа, i y яго свае планы ёсць.

Стасiк з бацькамi жыy у суседнiм доме. Улада адправiлася да яго, а вухуцянам дазволiла пагуляць з сабачкамi. Кiтка i Кася радасна сустрэлi новых знаёмых.

– Быццам год не бачылiся! – адзначыла Мiнола, гладзячы Кiтку, хвост якой круцiyся, нiбыта прапелер.