Чароўная скарбніца

Прыйшлi бацькi Улады, гэта iх заyважыy Вухуцiк i даy сакрэтную каманду.

– Новыя цацкi? Хто падарыy? – запыталася мама, падымаючы з травы Рудаша.

– Нiхто не падарыy, яны y мяне гасцююць, а потым дадому вернуцца, – адказала Улада.

– І мы y дзяцiнстве цацкамi мянялiся! Цiкава было! – узгадаy тата, па-свойму зразумеyшы адказ.

Мама падняла yсiх вухуцян i пасадзiла на плеценае крэсла. Паставiyшы перад дачкой талерку з сунiцамi, бацькi селi побач. Пацiкавiлiся, як у яе прайшоy дзень, расказалi, як выдатна выступiлi на выставе iх гадаванцы, якiя yзнагароды атрымалi.

– Усё як у нас, вухуцян! – прашаптала Мiнола. – Тата з мамай прыносяць нешта смачнае, сядзiм, размаyляем.

– Нешта я па сваёй матулi засумавала! – цiха yсхлiпнула Сiнька.

– І я! – дадала Зялёнка.

– Дык вяртайцеся дадому! – прапанаваy Рудаш.

– Не, пабудзем тут! Цiкава ж даведацца, хто зямныя родзiчы Вухута! – сказала Сiнька.

– Спадзяюся, атрымаецца высветлiць! – сумна yздыхнуy Вухуцiк.

Бацькi Улады яшчэ крыху пасядзелi i пайшлi y дом.

Тады вухуцяне перабралiся на арэлi, i гаспадыня пачаставала iх сунiцамi.

Сонца хавалася за гарызонт, летнi дзень згасаy. Было бачна, як над газонам несупынна лятаюць дробныя кузуркi.

– Мiкрасвет. У iх свае клопаты, сваё жыццё! – сказала дзяyчынка, заyважыyшы, як госцi назiраюць за мошкамi.

Недзе зусiм побач зумкалi камары, вечарам яны заyсёды з’яyлялiся.

– Давайце yжо пойдзем адсюль! – папрасiла Зялёнка. – Баюся я вашых камароy, ты ж казала, што яны могуць укусiць i кроy пiць!

Усе пасмяялiся з баязлiyкi, але Улада падтрымала прапанову вухуцянкi.

Дзяyчынку вельмi yразiла, як бясстрашна кiнулася Зялёнка баранiць яе ад калматых чорных пачвар.

Тым вечарам у пакоi Улады доyга гарэла святло. Дзяyчынка рассялiла сваiх гасцей на кнiжных палiцах, уладкаваyшы там для iх iмправiзаваныя ложкi з дэкаратыyных падушак. Вухуцяне палеглi i з цiкавасцю ды вялiкiм задавальненнем слухалi казкi, якiя чытала iм гаспадыня.

Таямнiца адкрываецца

Ранiцай прачнулiся ад грукату.

Гэта Сiнька-небарака звалiлася з палiцы разам са сваiм ложкам. Не пабiлася, бо прызямлiлася на падушку, але шуму нарабiла, скiнуyшы некалькi кнiг.

– Цiкава дзень пачаyся! – прамармытала сонная сiняя паненка, папраyляючы прычоску-спружынку, якая энергiчна калыхалася над яе галавой.

Дзецi развесялiлiся ад гэтага здарэння. За сняданкам Улада расказвала, што сёння хоча адвесцi yсiх у заапарк.