Чароўная скарбніца

Улада пачула з двара гук аyтамабiльнага матора.

– Гэта мае бацькi прыехалi!

Дзяyчынка першая саскочыла з арэляy i скiравалася да двара. Вухуцяне рушылi следам. Раптам з-за дома выскачылi дзве чорныя кудлатыя iстоты. Яны iмчалi насустрач i выдавалi такiя рэзкiя, звонкiя, залiвiстыя гукi, што iншапланетныя дзецi вельмi напалохалiся.

– Цац! – крыкнуy Рудаш, хаваючы за сабой сястру.

Вухуцiк стаy перад Сiнькай i Зялёнкай, баронячы паненак, якiя знерухомелi i ад жаху заплюшчылi вочы.

– А хто ж гэта прыехаy?! – гучаy голас Улады.

Зялёнка расплюшчыла адно вока i здранцвела: калматыя iстоты елi шчокi дзяyчынкi! Іх доyгiя ружовыя языкi аблiзвалi твар Улады, як эскiмо.

– Прэч! – крыкнула Зялёнка, выйшла з-за спiны Вухуцiка i рушыла y атаку на страшэнных чорных пачвар.

Яна сама ад сябе не чакала такой смеласцi – адважыцца ратаваць Уладу! Гледзячы на бясстрашную паненку, следам паспяшалiся на дапамогу Вухуцiк, Рудаш, Мiнола i Сiнька.

– Бяжы, Улада, мы iх затрымаем! – крыкнулi вухуцяне.

Але дзяyчынка не пабегла, яна нечакана рассмяялася i падхапiла страшных iстот на рукi.

Яны зноy прадэманстравалi свае гучныя, звонкiя галасы i заматлялi y паветры лапамi.

Утрымлiваючы пачвар, Улада прысела i запыталася:

– Вы спалохалiся? Не бойцеся, гэта мае сабачкi Кiтка i Кася.

– Яны елi цябе, як эскiмо! Яны харчуюцца людзьмi? – лапатала Зялёнка.

– Не елi, а проста аблiзвалi, бо былi вельмi рады сустрэчы! Зараз я адпушчу iх, але вы не бойцеся, калi яны i вас крыху павiтаюць! – адказала гаспадыня i паставiла сабачак на траву.

Тыя кiнулiся да Вухуцiка i Рудаша, якiя стаялi блiжэй. Хлопчыкам пашанцавала першымi паспытаць несуцiшную радасць знаёмства. Яны весела рассмяялiся, бо шурпатыя языкi сабачак казыталi iх шчокi i насы. Дзяyчынкi больш не баялiся i таксама дазволiлi сабакам выказаць эмоцыi.

Яшчэ колькi хвiлiн – i дзецi-вухуцяне каталiся на сабачках! Нават зрабiлi некалькi заездаy навыперадкi па газоне. Рудашу вельмi спадабалася, як звяркi выконваюць каманду «дай лапу!».

– Вось гэта цудоyныя iстоты! – гладзячы Кiтку i Касю, хвалiла Сiнька.

З-за дома выйшлi людзi.

– Цац! – папераджальна прашаптаy Вухуцiк, i iншапланетныя дзецi, знерухомеyшы, павалiлiся там, дзе стаялi.

Сабачкi здзiyлена пазiралi на iх i пацешна круцiлi галовамi, разглядаючы толькi што жвавых i рухавых новых сяброy, – нiяк не маглi yцямiць, што з iмi адбылося. Кiтка паспрабавала носам дапамагчы Вухуцiку падняцца, Кася патузала за руку Мiнолу. Безвынiкова.