Чароўная скарбніца

– Так нармальна?

Цень нарэшце сышоyся з выявай.

– Цудоyна! – адказала дзяyчынка i перавяла позiрк ад ценю на выяву.

– Ву-ху! Як я рады цябе бачыць!

– Вухуцiк?! – Улада здзiyлена мiргала вачыма.

Ён быy не на малюнку, а стаяy перад ёю, раскiнуyшы рукi для абдымкаy.

– Я на Вухуцii?! – зямлянка радасна абняла сябра, але yсё яшчэ не магла паверыць, што такiм дзiвосным чынам тэлепартавалася.

– Дык вы yжо з хвiлiну размаyляеце, ты яго малюеш, ён табе пазiруе! – усмiхнулася Мiнола.

– Мы рады цябе бачыць! – павiтаyся Рудаш.

– Як я сюды трапiла? Нават на касмiчным караблi ляцець не давялося! – дзiвiлася госця з Зямлi.

– Тэлепартацыя бывае загадкавай i непрадказальнай! – патлумачыла Мiнола.

І тут да размовы далучылiся незнаёмыя галасы:

– Ты хто такая? Як цябе сюды прынесла?

З-за куста выйшлi дзве дзяyчынкi-вухуцянкi. Адна з iх была яркага сiняга колеру, з пышнымi светла-ружовымi валасамi, сабранымi y высокi хвост, якi тырчаy уверх закручастай спружынай, другая паненка мела сакавiтае зялёнае адценне, а прычоска yзвышалася эфектным залацiстым стажком, перахопленым стужкай.

Зацiкаyлена разглядаючы iх, Улада адказала:

– Я тэлепартавалася з Зямлi.

– А! Гэта ж тая самая, што y мiнулы раз тут швэндалася! – нагадала адна незнаёмка другой.

– Даражэнькiя, вы некуды iшлi? Не будзем вас затрымлiваць! – Мiнола паспрабавала пазбавiцца ад негасцiнных вухуцянак.

– Дзе хочам, там i ходзiм! Нам, можа, таксама цiкава пагаварыць з прышлай iншапланетнай асобiнай! – напышлiва адказалi паненкi.

– Тады навучыцеся размаyляць як выхаваныя дзяyчынкi! Я не дазволю крыyдзiць маю сяброyку! – мовiy Вухуцiк i yзяy Уладу за руку.

– Ды хто яе крыyдзiць? Яна ж прыляцела сюды, каб з вухуцянамi пазнаёмiцца! Вось мы i дазволiм ёй з намi пагаварыць! – хмыкнулi вухуцянкi.

Улада пакiвала галавой:

– Будзем лiчыць, пазнаёмiлiся. Я зразумела, што i y вас на планеце дзецi розныя.

– Пойдзем да нас, Улада! Згуляем у лесвiчку! – запрасiy Рудаш, якi прыдумаy выйсце, як развiтацца з дакучлiвымi i нявыхаванымi дзяyчынкамi.

Паненкi праводзiлi доyгiм позiркам госцю з Зямлi i пра нешта шапталiся.

– Не звяртай увагi, яны заyжды такiя фанабэрыстыя i калючыя! – сказала Мiнола. – Ходзяць удзвюх, любяць пакпiць з iншых, папляткарыць, лезуць у чужыя справы.

– Сiнька i Зялёнка… – уздыхнула Улада, азiрнуyшыся на паненак.

– Як трапна ты падабрала iм iмёны на зямны манер! – усмiхнуyся Вухуцiк.