Чароўная скарбніца

 – Так i будзем iх называць!

Крыху непрыемны эпiзод быy забыты, калi дзецi прыйшлi да Рудаша i Мiнолы i, як i было прапанавана, пачалi гуляць у лесвiчку. У мiнулы раз гэта забава вельмi спадабалася госцi з Зямлi. Пад музыку прама з паветра yзнiкалi рознакаляровыя блiскучыя прыступкi, па якiх патрэбна было паспяваць пераскокваць. Той, хто затрымаyся хоць на адно лiшняе iмгненне, падаy унiз, бо прыступкi знiкалi, а хто здолеy спрытна прабрацца на самы верх – станавiyся пераможцам. Улада была лiдарам гульнi, ёй цудоyна yдавалася раз за разам падымацца на самую высокую чырвоную прыступку i адтуль пад фанфары y залацiстым воблачку блiскавак спускацца yнiз па суцэльнай лесвiчцы, якая yтваралася толькi для абсалютнага пераможцы.

– Як у цябе атрымлiваецца так хутка скакаць па прыступках? – дзiвiлася Мiнола, якая да рэкордаy, пастаyленых зямной дзяyчынкай, лiчыла, што сама яна вельмi добра yмее yзбiрацца па лесвiчцы y паветры.

– Я займаюся танцамi i спяваю, – патлумачыла Улада. – У гэтай гульнi якраз спатрэбiлiся мае yменнi.

Важна адчуваць рытм мелодыi, мець добрую рэакцыю, хутка рухацца i проста танцаваць разам з лесвiцай. Я так люблю нашу беларускую польку! Пад яе мелодыю трэба добра паскакаць! Хутка-хутка рухаць нагамi!

– Што за полька? – пацiкавiyся Вухуцiк i папрасiy: – Станцуеш нам?

Падыграць мелодыю, напетую Уладай, падахвоцiyся на сваiм носе-дудачцы Рудаш. Як толькi загучала музыка, дзяyчынка паставiла рукi y бокi, набыла грацыёзную выправу, яе твар засвяцiyся yсмешкай i яна пачала танцаваць.

У яе цудоyна атрымлiвалася! Лёгкiя, спрытныя, хуткiя рухi, зiхатлiвыя сiнiя вочы, яркая yсмешка танцоркi проста зачаравалi гледачоy. А разам з апошнiм акордам полькi яна выгукнула: «Е-i-е-iх!» – i знерухомела y эфектнай пазiцыi.

– Як у вас весела! – пачуyся прыемны голас.

Да дзяцей падыходзiла салатавая спадарыня-вухуцянка. Яе валасы ярка-пурпурнага адцення былi сабраныя y высокую прычоску, якая не толькi колерам, але i сiлуэтам нагадвала кветку фуксii. У руках панi трымала паднос, на якiм месцiлiся шклянкi розных формаy, напоyненыя каляровай вадкасцю i yпрыгожаныя трубачкамi з блiскучымi зорачкамi.

– Мама! У нас госця! – радасна yсклiкнулi Рудаш i Мiнола. – Гэта дзяyчынка Улада, яна жыве на Зямлi!

– Прыемна пазнаёмiцца! Давайце пачастуем вашу сяброyку маiм фiрменным кактэйлем! – ласкава yсмiхнулася мама вухуцян.

– Дзякую! Вы вельмi гасцiнная i прыгожая! – сказала Улада. – Ваша прычоска нагадвае мне яркую кветку фуксii.