Чароўная скарбніца

Такiя растуць у нас на Зямлi!

– Цiкава было б яе пабачыць. І назва такая мiлагучная! – адзначыла панi.

– Я намалюю яе для вас, спадарыня… Фуксiнiя, – паабяцала госця.

Імя для мамы Рудаша i Мiнолы прыдумалася i зляцела з вуснаy Улады само па сабе. Дзяyчынка нават збянтэжылася ад гэтага.

– Фуксiнiя? Гучыць прыгожа! – ухвалiла спадарыня. – А зараз пачастуйцеся-падсiлкуйцеся! Вы ж так танцавалi! – Дзецi yзялi з падноса шклянкi i праз трубачкi пакаштавалi напой.

Улада адзначыла, што ён прыемны i вельмi незвычайны на смак.

Потым дастала свой нататнiк i намалявала для панi Фуксiнii яркую зямную кветку.

– Вось яна, фуксiя! – сказала юная мастачка, аддаючы аркуш.

– Дзякую! Вельмi прыгожа i сапраyды падобна да маёй прычоскi! Павешу малюнак у сваiм пакоi, – вырашыла спадарыня Фуксiнiя i пайшла y дом, каб неадкладна заняцца гэтай справай.

Дзецi яшчэ крыху пагулялi, а потым Вухуцiк запрасiy Уладу да сябе y госцi:

– Хутка абед, бацькi чакаюць. Якраз сёння i бабуля з дзядулем збiралiся да нас завiтаць, вось i пазнаёмлю цябе з iмi!

Мiнола i Рудаш пажадалi iм добра правесцi час i пайшлi дадому, а Вухуцiк з Уладай селi y серабрыстую капсулу i паляцелi.

Дзяyчынцы з Зямлi вельмi падабаyся тутэйшы транспарт, палёт на якiм для мясцовых жыхароy быy самай звычайнай справай. Госця любавалася яркiмi рознакаляровымi пейзажамi, назiрала за вухуцянамi, якiя праляталi побач у такiх самых серабрыстых капсулах цi празрыстых хадзiках – мясцовых таксоyках у выглядзе вялiкiх мыльных бурбалак. І Уладу разглядалi з цiкавасцю, бо яна ж была iншапланетнiцай i выглядала для мясцовых жыхароy вельмi незвычайна.

Сакрэтная навiна з мiнулага

Прызямлiлiся, дакладней, пэyна, прывухуцiлiся, каля ганка yжо знаёмага Уладзе дома. Вухуцiк адчынiy дзверы i гасцiнна запрасiy сяброyку yвайсцi. Дзецi рушылi адразу y залу.

– А давай сюрпрыз зробiм маiм бацькам! – па-змоyнiцку падмiргнуy хлопчык. – Схаваемся, а калi яны прыйдуць – нечакана з’явiмся!

– Цi не напалохаем мы iх? – не спяшалася падтрымлiваць задуму Улада.

– Ды не! Будзе прыемная неспадзяванка! – запэyнiy сябра.

З кухнi чулася нягучная гутарка, даносiлася пастукванне посуду. Вухуцiк прыпадняy край доyгага абруса i прапанаваy Уладзе залезцi пад стол. Дзецi толькi паспелi схавацца, як пачулiся крокi i y залу yвайшлi бацькi Вухуцiка – спадар Жоyтах i спадарыня Лiлана.

– Што нам цяпер рабiць? Дзецi сказалi, тая дзяyчынка з Зямлi зноy тут! – у голасе мамы Вухуцiка чулася трывога.