Чароўная скарбніца

– Дарагая, нiчога страшнага не адбудзецца, пагуляюць разам, а потым яна вернецца дадому, як у мiнулы раз, – iмкнуyся супакоiць жонку спадар Жоyтах.

Вухуцiк разгубiyся. Чамусьцi бацькi хвалявалiся праз госцю, i y яе магло скласцiся yражанне, што ёй не рады. Задуманы сюрпрыз пагражаy ператварыцца y непрыемнасць. Хлопчык падумаy, што самы час вылезцi з-пад стала, але чамусьцi марудзiy.

Голас яго мамы гучаy напалохана:

– Нездарма yсе гэтыя вiзiты! Дабром яны не скончацца! Я так баюся, што наш сын паляцiць з ёй на Зямлю!

– Ну вернецца ж ён назад! – разважаy тата.

– Калi даведаецца, што ён родам з Зямлi, то не вернецца! Таямнiца нiколi не павiнна раскрыцца! – у роспачы выгукнула спадарыня Лiлана.

Вочы Вухуцiка акруглiлiся, у iх адлюстроyвалiся здзiyленне, занепакоенасць, разгубленасць.

Хлопчык вылез з-пад стала, сцягнуyшы долу абрус. Бацькi, пабачыyшы яго, знерухомелi. Усталявалася напружаная цiшыня, i яе нiхто не наважваyся парушыць. Улада, якую цяпер было добра вiдаць, таксама выбралася са сховiшча.

– Прабачце, я несвоечасова… я пайду… – прашаптала дзяyчынка.

– Навошта ты зноy прыляцела?! – усхлiпнула спадарыня Лiлана.

– Я вельмi сумавала па Вухуцiку… – адказала Улада.

– Мама! Ты сказала, што я родам з Зямлi?! – голас Вухуцiка дрыжаy. – Што гэта азначае?

– Нiчога, сынок, ты не так зразумеy! – мама кiнулася да яго i абняла.

– Якая таямнiца не павiнна раскрыцца? Пра што ты гаварыла? – не сунiмаyся Вухуцiк.

Спадарыня Лiлана не адказвала, па яе шчоках беглi слёзы.

– Я з Зямлi? Я не ваш? Таму i не падобны да вас? У мяне дзве нагi, а ва yсiх вухуцян па пяць… Чаму так? Я хачу ведаць праyду! – Вухуцiк глядзеy прама y вочы маме.

Яна маyчала, адказаy яму тата:

– Ты наш, сынок! Мы твае бацькi, бо чакалi твайго з’яyлення на свет, бо першымi yзялi цябе на рукi, гадавалi, бо любiм цябе бязмежна! Твой нос падобны да майго, а лiхтарык як у мамы. Ты – наш!

– Як я звязаны з Зямлёй? – спрабаваy дазнацца Вухуцiк.

– Давайце сядзем i раскажам нашаму хлопчыку гiсторыю яго жыцця, якую сам ён не памятае, – пачуyся глыбокi голас.

На парозе стаялi незнаёмыя Уладзе iстоты. Спадар быy зялёнага колеру, на носе-дудцы мацавалiся акуляры, шэра-серабрыстая прычоска сiлуэтам аддалена нагадвала грэбень-чубок. Госць абапiраyся на кульбачку. Пад руку яго трымала жоyтая спадарыня, таксама y акулярах i з высокай прычоскай у некалькi ярусаy, якая па форме i колеры была падобная да шакаладнага кекса.