Чароўная скарбніца

– Бабуля! Дзядуля! – Вухуцiк узрадаваyся гасцям, але голас яго дрыжаy ад перажыванняy.

– Пазнаём нас са сваёй сяброyкай, пакуль твае бацькi будуць ставiць на стол кубкi i гарбату. Так пiць хочацца! – сказаy дзядуля.

Мама адпусцiла Вухуцiка, якога да гэтага моманту трымала y абдымках, i яны з татам пайшлi выконваць просьбу дзядулi.

Бабуля yсмiхнулася дзецям:

– Сядзем, а то мы так стамiлiся з дарогi!

Унук падвёy госцю блiжэй:

– Знаёмцеся – Улада, мая сяброyка з Зямлi. А гэта мае бабуля i дзядуля.

– Вельмi прыемна пазнаёмiцца з табой! – шчыра сказаy дзядуля.

 – Я ведаю, ты yсiм вухуцянам прыдумваеш iмёны на зямны манер, i нам бы хацелася мець новую версiю. Падбярэш?

Улада яшчэ раз агледзела новых знаёмых i сказала:

– Ваш колер у нас называецца аспарагус, i раслiна такая ёсць. Цi спадабаецца вам гэткае iмя?

– Гучыць выдатна i нават высакародна, я згодны быць Аспарагусам! – ухвалiy дзядуля.

– А спадарыня мае бурштынавае, мядовае адценне. Мёд – гэта такi салодкi ласунак, яго робяць зямныя пчолы.

Цi згодныя вы з iмем Мядвана?

– Ты адгадала, я вельмi люблю салодкае! І гучыць прыгожа, – пагадзiлася бабуля.

Гэтая размова крыху зняла напружанне, але, вядома, не закрыла тэму, якая так усхвалявала yсiх прысутных. Спадарыня Лiлана запрасiла сядаць за стол, паставiла кубкi з гарбатай.

Дзядуля Аспарагус зрабiy глыток i спакойна прагаварыy:

– Ну вось i надышоy дзень, калi наш любiмы yнук даведаецца больш, чым сам можа помнiць. Усе мы з розных планет, мой мiлы хлопчык.

Улада – з Зямлi, мы з тваёй бабуляй жывём на суседняй Кламii, радзiма тваёй мамы – Фланс. І yсе мы звязаны з Вухуцiяй, якая стала домам табе i тваiм бацькам.

Дзядуля зрабiy паyзу, i Вухуцiк нецярплiва запытаyся:

– Але мая радзiма – Зямля?

– Так, некалi вельмi даyно ты трапiy сюды менавiта з Зямлi. І гэта yратавала цябе, мой даражэнькi. Калi тваёй роднай планеце пагражала разбуральная небяспека, туды адправiyся касмiчны карабель з мiжпланетнай ратавальнай экспедыцыяй. Яны паспелi забраць цябе, дакладней, яйка, у якiм ты знаходзiyся.

Яго змясцiлi y пазачасавую капсулу, у якой час стаiць на месцы, не рухаецца нi на хвiлiну. Колькi ты прабыy там, нам невядома, бо на планетах розныя вымярэннi часу, а ратавальная экспедыцыя лятае праз тунэлi, якiя пераносяць нават у iншыя эры… Магчыма, цябе забралi з Зямлi вельмi i вельмi даyно. Карацей кажучы, гэта складаная навука, якую не растлумачыш за пяць хвiлiн.

– Я зусiм заблытаyся… – уздыхнуy Вухуцiк.