Дараванне

Ральф заyважыy дзiвацтвы y паводзiнах бацькi, калi той раптам забыy рэцэпт соусу, якi гатаваy ужо гадоy сорак да нядзельных страy, – гатаваy на старой электраплiтцы, бо новая плiта, занадта «нагорнутая», з панэлямi пукатых кнопак, якую Ральф купiy у крэдыт, у свае сорак пяць запланаваyшы, нарэшце, ажанiцца (тое, што нявесты яшчэ не было y наяyнасцi, яго не бянтэжыла), аказалася для старога занадта складанай.

Потым высветлiлася, што Ганс запамятаваy, як робiцца кава; аднойчы ён вырашыy закiпяцiць на электраплiтцы малако y пластыкавым кубку – пах ва yсiм доме стаяy яшчэ той, але сам стары яго не адчуваy: якраз перад тым у яго раптоyна знiк нюх. Калi ж ён стаy ездзiць па цэнтры дарогi, не прытрымлiваючыся правай паласы i не рэагуючы на сiгналы кiроyцаy, а потым пакiнуy у Эбенсфелдзе «фальксваген» адкрытым насцеж i рушыy дадому пешшу, яго давялося адлучыць i ад машыны. Менавiта тады пачалася Вялiкая Эпоха Ключоy: Ганс пераварочваy усё y пошуках ключоy ад «фальксвагена», хаваy звязку ад уваходных дзвярэй i паштовай скрынi, пры гэтым, зразумела, iмгненна забываючы куды; цяпер ужо ключы пачынаy шукаць Ральф, i той пошукавы сверб, нiбыта заразная бацыла, адразу ж перадаваyся кожнаму, хто yваходзiy у дом. Ганс па дваццаць разоy на дзень спускаyся y гараж, каб паторгаць за ручку дзверцы машыны, але адным ранкам паглядзеy на свой «фальксваген» з адцягненай цiкаyнасцю натуралiста, нiбыта гэта – адноyлены для Мюнхенскага музея прыродазнаyства шкiлет брантазаyра. Пра iснаванне агрэгата, што рэгулюе ступень абагравання дома газам, агрэгата, якi сам жа i yстанаyлiваy чвэрць стагоддзя таму, ён неяк вельмi хутка забыyся, а вось пра печ i дровы помнiy доyга, i палiy так, што y доме стаяла сапраyдная Сахара. Гэта, натуральна, злавала Ральфа: яму нарыхтоyваць дровы. Калi раней Ганс штодня чытаy мясцовую газету, то цяпер праглядваy толькi калонку з некралогамi, а y хуткiм часе yжо i не разумеy, навошта патрэбны той шматок паперы з жучкамi-лiтаркамi.