Інструкцыя по спакушэнні замужніх жанчын

Зямля выкручвалася з-пад ног i зносiла парачку y чорны вiр космасу.

Пятроyна нешта прамармытала. Аляксей, не адрываючыся ад вуснаy, прасунуy рукi y прарэх мiж гузiкамi на палiто i моцна абхапiy яе за талiю. Пятроyна yсё-ткi адштурхнула яго i засмяялася. Іхнiя вочы знаходзiлiся на адным узроyнi, аднак Аляксею не yдавалася злавiць позiрк Галiны.

– Заяву падала, – сказала Пятроyна.

– Якую заяву?

Ён зноy пацягнуyся да салодкiх вуснаy.

– На звальненне, – уперлася рукамi яму y грудзi Пятроyна. – З’язджаю з Крайска.

Аляксей адчуy, як яму за каyнер папоyз холад. Сусветная сцюжа скавала зямлю. Аляксей не мог варухнуць нi рукой, нi нагой. У тое самае iмгненне, калi ён быy гатовы застацца з Пятроyнай у трэцяй са сталiц назаyсёды, яго адкiнулi yбок, як анучу.

«Жартуеш?» – узмалiyся ён сам сабе.

– Не жартую, – цвёрда сказала Пятроyна.

Яна адступiла на крок i пачала стрэсваць снег з футровага каyняра.

– І вы тут не застаняцеся, – працягвала Пятроyна. – Дырэктар гэта таксама ведае, так што не бойцеся.

«Каго я павiнен баяцца?» – мiльгнула y галаве.

– Томы Станкевiч, – чмыхнула Пятроyна. – Яна першая нявеста y Крайску, якраз для вас. Але Нiна лепшая. Праyда, вам i яна не дастанецца. На наступны год вы yжо будзеце y Мiнску.

«Адкуль яна yсё ведае?» – здзiвiyся Аляксей.

– Тут i ведаць няма чаго, – махнула рукой Пятроyна. – Хадзем у гасцiнiцу, холадна.

– А я да вас дзяyчынку падсялiла, – сказала Пятроyне дзяжурная, уважлiва гледзячы на Аляксея. – Таксама са станцыi.

– Вось i добра, – кiyнула Галiна. – Удзвюх спаць весялей.

Яна iшла па калiдоры нашмат чужэйшая, чым да сённяшняга дня. І Аляксей разумеy, што гэта незваротна.

«На свеце ёсць тры сталiцы – Мiнск, Лагойск i Плешчанiцы», – круцiyся y галаве вершык.

Вершык быy бязглузды, але y iм хавалася yся праyда пра жыццё Аляксея.

Мiледзiй Кукуць

БЛІЗКА ДА ЖЫЦЦЯ

Мiледзiй Мiкалаевiч Кукуць нарадзiyся y 1953 г. у вёсцы Вусаyцы Мёрскага раёна, на Вiцебшчыне. У 1989 г. скончыy Горацкую сельскагаспадарчую акадэмiю.

Друкаваць вершы i апавяданнi пачаy у 1992 г. Аyтар кнiг прозы i паэзii «Адзiн дзень i yсё жыццё» (1997), «Люблю я родную зямлю» (2002), «Чысцiня душы» (2008), «На сёмым небе» (2013), «У палоне кахання» (2018) i iнш.

Твор, якi вы зараз прачытаеце, па жанры аyтар вызначыy як «быль».