Інструкцыя по спакушэнні замужніх жанчын

– Я yмею выбiваць корак даланёю, але так хутчэй, – сумеyся Канстанцiн.

«Дзе гэта яна навучылася мужыкамi круцiць? – падумаy Аляксей. – Няyжо y Крайску?»

– Гэтаму не вучацца, – хмыкнула Пятроyна. – Талент патрэбен.

Аляксей крактануy. Так i будуць па чарзе з аграномам чырванець.

– І правiльна, – кiyнула Пятроyна. – Ад мяне трэба трымацца падалей.

– Ну, за гаспадыню! – падняy шклянку Канстанцiн. – Я яшчэ на станцыi зразумеy, што з гэтай парачкай не прападзеш.

«Якая парачка? – глытнуy са шклянкi Аляксей.

Ён сапраyды yпершыню разгледзеy шэрыя вочы Пятроyны, цяжкую хвалю русых валасоy, поyныя грудзi i гнуткую спiну. Проста Мар’я-царэyна, а не бiблiятэкарка.

Хмель стукнуy у галаву. Краем вока ён заyважыy круглую каленку y разрэзе халацiка.

– А вось гэта не пра вас, – захiнула халацiк Пятроyна. – Спачатку гаварыць навучыцеся.

– Пра што… гаварыць? – праглынуy камяк у горле Аляксей.

– Узяyся за грудзi – гавары што-небудзь! – зарагатаy аграном.

«Дубiна!» – скасавурыyся на яго настаyнiк.

– Ну, хоць бы тост скажыце! – пагладзiла яго па спiне Пятроyна.

– Прапаную выпiць за тое, каб скончылася завiруха i мы yсе маглi ехаць па сваiх справах!

Аляксей чокнуyся спачатку з Пятроyнай, потым з аграномам.

– Кепскi тост, – узяy са стала пiражок Канстанцiн. – Тут лепей, чым у аyтобусе.

– Гэта вам лепей, – зрабiла глыток Пятроyна, – а маладым трэба y Мiнск. Навошта я купляла такое моцнае вiно?

– Вiно – самы раз, – зноy разлiy па шклянках Канстанцiн.

– Зiрнiце y акно, – усмiхнулася Пятроyна. – Хтосьцi наваражыy.

Завея за акном сцiхла. З апраметнай цемры зрэдзь выплывалi на святло вялiкiя сняжынкi i знiкалi.

– Пойдзем на неба паглядзiм? – прапанавала Пятроyна. – Раптам там зоркi?

– Вы iдзiце, а я спаць, – дапiy вiно аграном. – Ранiцай на першы аyтобус трэба паспець.

– Пайду адзяваць палiто, – падскочыy Аляксей.

Ён раптам зразумеy, што самае прыемнае – гэта выконваць загады Пятроyны, няхай яны i недарэчныя.

На вулiцы была сапраyдная зiмняя казка. Пад платамi ляжалi пухнатыя сумёты, у небе выразна малявалася вецце дрэваy у густых махрах, пад цяжарам налiплага снегу прагiналiся правады памiж слупамi.

– А дзе зоркi? – задрала галаву Пятроyна, спатыкнулася i yхапiлася за руку Аляксея.

Ён, быццам чакаy гэтага, прыцягнуy яе да сябе i yсмактаyся доyгiм пацалункам у салодкiя ад вiна вусны.

Гэта быy сапраyдны пацалунак, хмельны i прагны.