Інструкцыя по спакушэнні замужніх жанчын

Ён працаваy аграномам у Завiшыне, зваyся Канстанцiнам.

– Навошта нам крама? – спытаy Аляксей, складваючы пакрывала.

Яму хацелася як мага хутчэй залезцi y ложак i накрыцца коyдраю з галавой.

– Схадзi да сваёй кралi, – сказаy аграном. – Па-мойму, у яе ёсць.

– Што ёсць? – знерухомеy Аляксей, адчуваючы, што y цяпле y яго загарэyся твар.

– Бутэлька! – здзiвiyся Канстанцiн. – Раз у госцi едзе, значыць, з бутэлькай. Я б такую нiзавошта не yпусцiy.

«Дык у чым справа?» – насупiyся настаyнiк.

– У мяне yжо двое на лаyцы сядзяць, аднаму тры, другому чатыры, – уздыхнуy аграном.

 – Але вось сустрэну такую, як твая, i на yсё забываюся. Нябось, салодкая?

Ён падмiргнуy Аляксею. Той намацаy рукою дзверы i выкацiyся y калiдор. Папаy у нерат, нi yзад, нi yперад…

– Так i ведала, што не зберагу, – уперлася кулачкамi y бокi Пятроyна. – Не трэба было даваць вам сумку, нiколi не здагадалiся б, што там бутэлька вiна.

– Гэта аграном… – прамармытаy Аляксей.

У кароткiм халацiку Пятроyна была неверагодна прыгожая.

Зморшчынкi каля вачэй у яркiм святле таксама кудысьцi прапалi.

– Заходзьце праз пятнаццаць хвiлiн, – загадала бiблiятэкарка. – І захапiце шклянкi.

– Я ж табе казаy! – падскочыy з ложка Канстанцiн. – У такiх паненак заyсёды ёсць. Пашанцавала табе, хлопец.

Ён дастаy з чамадана чыстую кашулю, пераапрануyся, абцёр твар i шыю адэкалонам.

– Хочаш? – працягнуy ён бутэлечку Аляксею.

– Не трэба.

Чамусьцi Аляксею было непрыемна глядзець на важданiну агранома.

Збiраецца, як паляк на вайну. Падобна на тое, што ён не толькi па бульбе спецыялiст.

– Ты, галоyнае, не тушуйся, – сказаy, прыдзiрлiва аглядаючы сябе y люстры, Канстанцiн. – Лепш, канечне, каб яна з сяброyкай была, але i так будзе добра. Нiколi не ведаеш, дзе пашанцуе, а дзе не. Закон жыцця!

«Пра што ён? – таксама паглядзеy на сябе y люстра настаyнiк. – Мне i не трэба нiчога. Да Зойкi на спатканне еду».

У Пятроyны да iхняга прыходу yсё было падрыхтавана. На стале стаяла бутэлька «Варны», на сурвэтцы горкаю ляжалi пiражкi, у талерцы наскрыленае сала.

– Нож у дзяжурнай ёсць, а штопара няма, – сказала, паказваючы на бутэльку, Пятроyна. – Давядзецца закусваць без выпiyкi.

– Нiколi! – накiраваyся да стала аграном.

Ён узяy бутэльку, паставiy на падлогу, вялiкiм пальцам правай рукi нацiснуy на корак i прапiхнуy яго yсярэдзiну.

– Прапалi дванаццаць капеек, – уздыхнула Пятроyна. – З коркам бутэлькi не прымаюць.