Інструкцыя по спакушэнні замужніх жанчын

Мiж iншым, дзесяцiкласнiцы y Крайску нiчога сабе. Адна Тома, дачка Станкевiча, чаго вартая.

Яму раптам зрабiлася зябка.

– Кажуць, вас дырэктар абходжвае? – зноy павярнула да яго галаву Пятроyна. – Дахаты да сябе яшчэ не запрашаy?

Цёмна-шэрыя y крапiнку вочы смяялiся. Усе старыя дзеyкi чытаюць чужыя думкi цi толькi гэтая?

– Ды y вас на лбе yсё напiсана, – хмыкнула Пятроyна. – Вы лепш да Нiны Шкель прыгледзьцеся. Сiмпатычная.

Цяпер Аляксею зрабiлася горача. Нiна сапраyды яму падабалася. Што, i пра гэта на лбе напiсана?

– Анягож! – чмыхнула бiблiятэкарка.

«Ведзьма!» – пакруцiy ён галавой.

– Я яшчэ i сурочыць магу, – сказала Пятроyна. – Вашае шчасце, што мы yжо y Плешчанiцы прыехалi.

Яна пацягнула цяжкi ванзэлак па праходзе.

«Ну i не буду табе дапамагаць, – падумаy Аляксей. – Цяпер зразумела, чаму некаторыя y векавухах заседжваюцца».

Нягледзячы на познюю гадзiну, на аyтастанцыi было поyна людзей.

– Аyтобусы не ходзяць, – сказаy мужчына y кажусе. – Дарогi замяло ва yсе бакi.

Аляксей азiрнуyся па баках. Начаваць у гэтай паyцёмнай халоднай зале яму не хацелася.

– Тут недалёка гасцiнiца, – падмiргнуy яму мужчына. – Гайда, пакуль усе месцы не занялi.

– І я з вамi! – кiнулася за iмi Пятроyна. – Мне таксама няма куды дзявацца!

Аляксей неахвотна yзяy з яе рук ванзэлак.

– У госцi да сяброyкi сабралася, – вiнавата сказала Галiна, – усяго адзiн слоiк з варэннем паклала, i yсё роyна сумку не падняць.

Упершыню яе тон Аляксею спадабаyся.

– А што y камплекце да варэння? – строга паглядзеy на бiблiятэкарку мужчына.

– Пiражкоy напякла, сала кавалачак…

Пятроyна каялася, i гэта неяк мiрыла з ёй. Яна яшчэ i yзяла Аляксея пад руку i прыхiнулася, быццам бы шукаючы паратунку. Нягледзячы на бахiлы, яна была лёгкая на нагу. Ён адчуy мяккi дотык клуба, i кроy кiнулася y галаву. Якраз як з Зойкаю…

Кудаса ледзь не збiвала з ног. Снег так хвастаy па твары, што было балюча вачам.

Гасцiнiца, на шчасце, была побач са станцыяй. Моцна тупаючы нагамi, яны yвалiлiся ва yтульнае цяпло, залiтае яркiм святлом.

– З аyтобуса? – з усмешкаю сустрэла iх пажылая дзяжурная. – Якраз адзiн пакой застаyся. І дзяyчыне месца знойдзецца.

Аказваецца, для шчасця не так шмат трэба. Ложак з чыстай бялiзнаю, гарачая батарэя, а за акном завея.

– Шкада, крама зачыненая, – сказаy сусед.