Інструкцыя по спакушэнні замужніх жанчын

Яму важна, каб класны кiраyнiк правёy гутарку з бацькамi двоечнiка.

І, тым не менш, Аляксей Канстанцiнавiч заместа Кабылля накiраваyся y Мiнск.

На аyтобусным прыпынку ён убачыy цётку, абвязаную пуховай хусцiнаю да самых вачэй, на нагах бахiлы. Пры блiжэйшым разглядзе цётка сталася школьнай бiблiятэкаркай Галiнай Пятроyнай.

– І вы y Мiнск? – не паверыy сваiм вачам настаyнiк.

Галiна Пятроyна y яго yяyленнi была старой бабаю, якой ужо не было сэнсу кудысьцi ездзiць. Ёй было гадоy трыццаць, не меней. Да yсяго яна была незамужкаю.

– Бу-бу-бу, – сказала з-пад хусцiны Пятроyна.

– Аyтобус адмянiлi? – зноy здзiвiyся Аляксей. – Не можа быць. Яго яшчэ нi разу не адмянялi.

І сапраyды, у снегавой сумятнi паказалiся два жоyтыя вокi.

– Вось! – паказаy на вочы Аляксей. – А вы кажаце – завiруха.

Ён дапамог Пятроyне yзлезцi на прыступкi, падаy ванзэлак i yскочыy у аyтобус. У салоне людзей было няшмат. У такую непагадзь толькi на печы сядзець, а не iмчацца на спатканне з аднакурснiцаю.

Аляксей уладкаваyся каля акна.

«Гэта таму, што асвятленне слабае, – падумаy Аляксей. – Пры дзённым святле зморшчынкi каля вачэй вiдаць».

Ён пачаy думаць аб жыццi. Месца на кафедры рускай лiтаратуры, да якой быy прымацаваны, яму не выпадала. «Вы, жадною толпой стоящие у трона…» Яго нават i y натоyпе няма. Гiбець у Крайску за сто кiламетраy ад Мiнска? «На свеце ёсць тры сталiцы: Мiнск, Лагойск i Плешчанiцы». Гэты вершык у Крайску ведалi yсе, ад першакласнiка да выпускнiка.

Ён цяжка yздыхнуy. Тонкая шыя Пятроyны, у якую yпiраyся ягоны позiрк, не давала засяродзiцца. Адкуль у iх бяруцца такiя шыi?

Пятроyна паварушылася, i Аляксей зразумеy, што i ёй няyтульна.

«Цiкава, куды яна намылiлася? – падумаy ён. – Вось ёй насамрэч на печы трэба сядзець».

– Да дзяyчыны? – павярнула галаву Пятроyна.

Профiль у яе таксама не горшы за шыю. На шчацэ румянец.

– Куды хачу, туды i еду, – буркнуy Аляксей.

– Грубiянiць ва yнiверсiтэце вывучылiся? – усмiхнулася бiблiятэкарка.

Дзяyчынай ён не назваy бы яе нават у думках. Пры гэтым не мог не заyважыць выразны выгiн усмешлiвых вуснаy. Зрэшты, яны не горшыя, чым у Зойкi. А можа, i больш салодкiя.

Аляксей утаропiyся y цёмнае акно. Нiчога не вiдаць, нават агеньчыкi y вёсках патухлi.

Жанiyся б з Зойкаю, не прападаy бы y заснежаных палях. Бацька Зойкi ваенкам, даyно вызвалiy бы зяцька з палону. А вось не хочацца.