Інструкцыя по спакушэнні замужніх жанчын

Цяпер – намеснiк дырэктара канала «Культура» Беларускага радыё, аyтар i вядучы папулярнай праграмы «Суразмоyцы» на тэлеканале «Беларусь-3».

Дэбютаваy вершам у 1967 г. у газеце «Химик». Аyтар кнiг паэзii «Сцяжына», «Брама», «Востраy душы», «Струна», «Святло y акне», «Гэта yсё для цябе», «Голас i рэха», зборнiкаy прозы «Шляхi i вяртаннi», «На трапяткiм агнi», «На скрыжаваннi сноy», «Подых пяшчоты», «Горад» i iнш., а таксама шматлiкiх публiкацый у калектыyных зборнiках. Лаyрэат лiтаратурнай прэмii «Залаты купiдон» i iншых узнагарод.

Уладальнiк медаля Францыска Скарыны, ганаровага звання «Заслужаны дзеяч культуры Рэспублiкi Беларусь». Ганаровы грамадзянiн Полацка i Наваполацка.

Вось што расказвае Навум Гальпяровiч пра апавяданне «Сiроцiна», якое yвайшло y наш зборнiк: «З самага дзяцiнства я ведаy, што мая мама нарадзiлася y вёсцы Сiроцiна, што на Шумiлiншчыне. Гэтае слова заyсёды цiкавiла мяне, хоць пра сваё дзяцiнства мама расказвала вельмi мала. Толькi значна пазней я даведаyся пра сiроцiнскую трагедыю, пра масавае забойства гiтлераyцамi мiрных жыхароy.

Дзякуй богу, мама i яе родныя пазбеглi гэтых жахлiвых падзей. Доyга думаy, як напiсаць пра гэты час, пра лёс сваiх блiзкiх, i вось нарадзiлася гэтае апавяданне, як памяць пра маму, яе радзiму, лёс яе аднавяскоyцаy…»

Сiроцiна

У дзяцiнстве я вельмi любiy новыя словы. Мне падабалася iх гучанне, асаблiва калi я не разумеy сапраyднага iх значэння.

А слова «Сiроцiна» часта гучала з вуснаy мамы i бабулi.

Мая любiмая бабця Оля мне растлумачыла, што так называлася месца, у якiм яны жылi да вайны.

Сiроцiна… Я yжо ведаy слова «сiрата», i неяк мне гэтая назва адгукалася, як быццам нешта такое вельмi сумнае, няшчаснае.

Чаму так называлася iх вёска, што побач з Шумiлiнам (дарэчы, таксама вельмi цiкавае слова), бабуля мне не магла растлумачыць.

Аднойчы цётка Вера, якая прыязджала да нас з Гродна, узгадваючы сваю аднакласнiцу, казала, што y Сiроцiне y вайну тую дабiy лапатай, калi яна вылазiла з ямы, былы yхажор.

– З якой ямы, i чаму ён яе дабiваy? – пытаyся я.

– А, ты яшчэ малы, пасля даведаешся, – сказала добрая цётухна.

Я i праyда даведаyся, але амаль праз паyвека.

Ды пра гэта пасля.

А калi прыязджаy у госцi дзядзька з Ленiнграда, яны yспамiналi з мамай, як разам вучылiся y школе y Шумiлiне.

– Дык а Шумiлiна гэта дзе? – пытаyся я.

– Побач з Сiроцiнам, сынок, усяго восем кiламетраy.

Яшчэ бабуля часта yспамiнала майго дзеда, вельмi «граматнага», якi вучыy дзяцей.