Інструкцыя по спакушэнні замужніх жанчын

Аyтар кнiг «Вася Лайдачкiн у краiне Шкодных Звычак», «Прыгоды Васi Лайдачкiна», «Казкi дзядулi Дняпра», «Дашачка i чароyныя акуляры», «Зайка польку танцаваy», «Малпачка – дачка Нябеснага Дракона», «Колькi колераy у лета?», «Новые приключения маленького Ветерка из Вентилятора», «Ветерок и госпожа Зима», «Ветерок и Крысиный король», «Растения, которые нас приручили», «Сказки моего друга Ёжика» i iнш.

Што да прозы Генадзя Аyласенкi, то яна амаль цалкам фантастычная, прычым фантастыка гэтая самая розная, пачынаючы ад амаль класiчнай, навукова-фантастычнай i заканчваючы жанрамi фэнтэзi i мiстыкi.

Але час ад часу Генадзь Аyласенка пiша i невялiкiя па памерах творы, у якiх амаль альбо зусiм няма нiчога фантастычнага i незвычайнага. Незвычайныя толькi сiтуацыi, у якiя героi па злой iронii лёсу цi з-за yласных памылак могуць патрапiць. Менавiта такое i адбылося з героямi апавяданняy, прадстаyленых у нашым зборнiку…

«Альма, Альмачка!»

– А ну, тармазi! – загадаy лейтэнант сяржанту, пiльна yглядаючыся кудысьцi y бок парку.

– Слухаю!

Сяржант, якi i сядзеy за рулём, прыняy убок i спрытна прыпаркаваy «уазiк» ля самага, лiчы, тратуара, а лейтэнант, выскачыyшы з машыны яшчэ да поyнага яе спынення, ужо бег туды, дзе сярод высокiх дрэy старога парку мiтусiлiся людзi i чуyся чыйсьцi спалоханы крык.

Карцiна, якую пабачыy лейтэнант, падбегшы блiжэй да yсёй гэтай мiтуснi, была i сапраyды амаль крытычнай, бо вялiзны сабака байцовай пароды (пiтбуль, здаецца), ухапiyшыся за рукаy скураной курткi, з лютым рыканнем цягаy па зямлi нейкага мужчыну… а той ужо i не крычаy нават, а толькi тоненька вiшчаy ад жаху…

– Альма, Альмачка! – бегаючы вакол, крычала са слязамi y голасе маленькая дзяyчынка i бiла сабаку па спiне тоненькiм скураным раменьчыкам.

Разумеючы, што справа зайшла занадта далёка i жыццю мужчыны пагражае рэальная небяспека, лейтэнант выхапiy з кабуры пiсталет, навёy яго на сабаку.

– Не трэба, дзядзечка! – заyважыyшы гэта, адчайна залямантавала дзяyчынка, але лейтэнант ужо нацiскаy на курок.

Стрэл, яшчэ адзiн стрэл… i пiтбуль, адскочыyшы yбок, адразу ж асеy у густую высокую траву.