Інструкцыя по спакушэнні замужніх жанчын

Гэта быy натуральны бунт на караблi, i бацьку з трэскам выкiнулi спачатку з партыi, потым з працы. На той момант ужо нарадзiлiся мы з сястрой, часы y нас наступiлi не самыя простыя. Але я расказваю не пра лёс маладых камунiстаy у пасляваенным Саюзе.

Менавiта y гэты нялёгкi год са сваiм лёсам вызначыyся i я. Адбылося гэта y нашым хляве, куды я паклiкаy суседа Ваньку. Ён быy на год старэйшы за мяне, а значыць, разумнейшы i мацнейшы.

Я яшчэ y школу не хадзiy, але yжо чытаy дарослыя кнiгi, i адна з iх моцна yразiла мяне.

Яна была пра рыцараy-крыжакоy. Закаваныя y бронь ваяры yзрушылi мяне да глыбiнi душы, i я захацеy зрабiцца падобным да iх.

Я знайшоy у хляве ржавае вядро i доyга стараyся пракалупаць у iм дзiрку для вачэй. Аднак не было патрэбнага iнструмента, ды i рукi былi слабаватыя. Я здагадваyся, што y гэтыя рукi яшчэ рана yкладваць жалезны двухручны меч. Але меч можна было лёгка памяняць на абструганую палку, што я i зрабiy.

Іншая справа шлем, то бок вядро. Усё-ткi трэба было бачыць, куды ты iдзеш i з кiм ваюеш.

Я yзяy вядро i пайшоy да суседа Толiка Шабанава, старшакласнiка. Толiк быy харошы хлопец. Не задаючы лiшнiх пытанняy, ён узяy зубiла i малаток i прабiy у вядры крывую дзiрку.

– Сыдзе? – спытаy ён.

– Канешне, – сказаy я. – За гэта я табе дам пачытаць кнiжку пра рыцараy.

– Не трэба, – адмахнуyся Толiк. – Ваюй так.

Я адвалок вядро назад у хлеy i надзеy яго на га-лаву. На жаль, вядро было не зусiм шлем. Пры жаданнi я мог бы yцiснуцца y яго з плячыма, але як тады махаць мячом? Так, трэба было набiраць вагу.

А я кепска еy.

«Добра, – вырашыy я, – пакуль паваюю y вядры».

І паклiкаy Ваньку. Але Ванька надзяваць вядро на галаву рашуча адмовiyся.

– Гэта ж твой шлем, – сказаy ён. – Я лепш мячом.

– Меч таксама мой, – сказаy я.

– І я яго стругаy.

Гэта было праyдаю, меч мы майстравалi разам.

Мне не спадабаyся ягоны yладарны тон, але я yсё ж надзеy шлем на галаву. Ванька радасна yсмiхнуyся i ад усяе душы yпляжыy мячом па вядры.

З вачэй у мяне пасыпалiся iскры.

Але разам з iскрамi з галавы вылецела i yся дурата, якая там накапiлася. Я раптам зразумеy, што лепей пiсаць пра рыцараy, чым быць iмi.

Спалоханы Ванька дапамог мне зняць з галавы вядро.

– Жывы? – спытаy ён i памацаy шышку, якая, як я адчуваy, iмклiва yспухала на макаyцы.

– Не чапай! – узвыy я. – Мы ж гуляем у рыцараy!

– А ты не сказаy, што трэба знарок, – пацiснуy плячыма Ванька. – Зiрнi, меч зламаyся.

Мы агледзелi зброю.