Інструкцыя по спакушэнні замужніх жанчын

Сапраyды, яна yжо была нi на што не прыдатная, у адрозненне, дарэчы, ад вядра.

– У наступны раз трэба зiмовую шапку пад вядро надзець, – сказаy Ванька.

«Дудкi, – падумаy я. – У наступны раз рыцарам будзе нехта iншы».

І я пакрысе пачаy пiсаць. Спачатку кароткiя, на паyстаронкi, апавяданнi, потым даyжэйшыя. У восьмым класе я yжо дарос да рамана. Ён называyся «Анты» – аб праславянскiм племенi, якое ваявала з Вiзантыяй.

Але «Анты» я пiсаy у Навагрудку, дзе заканчваy школу iмя Адама Мiцкевiча. Там я yжо быy цалкам саспелы аyтар, якi не лiчыy чымсьцi неверагодным заваёву свету.

Анты для гэтага падыходзiлi. Яны таксама амаль што заваявалi yсходне-рымскую iмперыю.

Бацька y Навагрудку выкладаy у гандлёва-эканамiчным тэхнiкуме бухгалтарскi yлiк, аднак пра Ганцавiчы не забываyся. Памятала пра iх i мацi.

– Якi ж ты быy дурань, што паехаy з Ганцавiчаy, – сказала яна неяк бацьку.

– Дык раён жа расфармiравалi! – вытрашчыy той вочы. – Не мог на працу yладкавацца!

Калi бацька спрачаyся, ён заyсёды вытрэшчваy вочы.

– А Прасвiраy застаyся, – сказала мацi.

Іншы раз у спрэчках яна была нязноснаю.

Хведар Пятровiч Прасвiраy быy сябрам бацькi. Яны разам пачыналi працаваць у Ганцавiчах, Прасвiраy – старшынёй райспажыyсаюза, бацька – бухгалтарам. Але потым Прасвiраy пайшоy па журналiсцкай сцяжыне i цяпер узначальваy раённую газету y Ганцавiчах, якiя на той час зноy зрабiлiся райцэнтрам.

– Такой кватэры, як там, у нас ужо нiколi не будзе, – уздыхнула мацi.

З гэтым згадзiyся i бацька.

Па ганцавiцкiх мерках хата панскага падлоyчага, то бок ляснiчага, якую мы займалi папалам з дырэктарам школы Сычовым, была сапраyднымi харомамi. Я yжо не кажу пра сад. Нашым грушы бэры i яблынi мядоyцы зайздросцiлi yсе мае сябры, i асаблiва Ванька.

Але y Ганцавiчы мы з бацькам паехалi не па бэру цi мядоyку. Бацька склаy у стос дробна спiсаныя лiсты майго рамана, уцiснуy iх у папку i завязаy тасёмкi. Як сапраyдны бухгалтар, ён умеy працаваць з дакументамi.

– Пакажам Хведару, – сказаy бацька.

 – Ён так-сама пiсьменнiк.

Я yжо разумеy рознiцу памiж пiсьменнiкам i журналiстам, але змаyчаy. Мне i самому хацелася з’ездзiць у Ганцавiчы.

Прасвiраy пакорпаyся y папцы з маiм раманам, перагарнуy некалькi старонак i штосьцi прачытаy. Здаецца, яму не спадабаyся мой почырк.

– Малайчына, – сказаy ён. – Пiшы далей. Аднак пiсьменнiцкая справа няпростая. Пiшучая машынка патрэбна.

– Машынку мне дадуць у тэхнiкуме, – запэyнiy бацька. – Якраз нядаyна адну спiсалi.