Інструкцыя по спакушэнні замужніх жанчын

– Друкуе? – спытаy Прасвiраy.

– Дзве лiтары не прабiвае, але заyхоз сказаy, што адрамантуе. Ён у нас мужык з рукамi.

Мяне якасць пiшучых машынак пакуль што не хвалявала. Пра што пiсаць – вось у чым пытанне.

– А вы пра што пiшаце? – спытаy я Прасвiрава.

– Аповесць скончыy. – Хведар Пятровiч азiрнуyся па баках. – Сказаць, пра што?

– Канешне, – дазволiy я.

– Пра экскаватаршчыка!

Я ледзь не сеy мiма крэсла, што стаяла побач. Экскаватаршчык у ролi галоyнага героя твора не мог мне прыснiцца нават у страшным сне.

– Ты слухай, слухай! – ускочыy з месца Хведар Пятровiч. – Гэта ж не просты экскаватаршчык. У нас тут да вайны яyрэi жылi, увесь цэнтр пасёлка займалi. Потым немцы прыйшлi, гебiтскамiсарыят, гета… Частка яyрэяy з гэтага гета збеглi, астатнiх расстралялi немцы, i пасля вайны яyрэйскiя дамы пачалi зносiць.

– Калi гэта было? – спытаy бацька.

– Адразу пасля вайны, яшчэ да таго, як мы з табою прыехалi. Ну, экскаватаршчык зламаy сцяну дома, бачыць – гаршчок вывернуyся.

Ён вылез з кабiны, узяy у рукi – а там золата!

– Брэшаш! – стукнуy даланёй па стале бацька.

– Далiбог!

Хведар Пятровiч перажагнаyся. Мiж iншым, у адрозненне ад бацькi, з партыi яго не выганялi.

– Зрэшты, у яyрэяy заyсёды было золата, – сказаy бацька. – Нават у Калмановiча, сам бачыy.

– Калмановiч з’ехаy у Свярдлоyск, а тут цэлы гаршчок у сцяне замураваны!

Расказваючы, Хведар Пятровiч вялiкiмi крокамi мерыy пакой, у якiм нас прымаy.

Гэта быy кабiнет з дзвюма кнiжнымi шафамi, пiсьмовым сталом, кушэткаю i чатырма крэсламi. Я з цiкавасцю глядзеy па баках. Некалi ж i самому давядзецца вiць пiсьменнiцкае гняздо. Але для гэтага патрэбен як мiнiмум уласны пакой. А y нас у Навагрудку два пакоi на чатырох чалавек у доме для выкладчыкаy тэхнiкума.

– Уяyляеш, схапiy ён гаршчок з золатам, – перабiy ход маiх думак Хведар Пятровiч, – i пабег, не спыняючыся, у Брэст!

– Гэта ж колькi кiламетраy? – спытаy бацька.

 – Трэба было сесцi y цягнiк i паехаць, хоць у Брэст, хоць у Лунiнец. А там шукай ветру y полi.

– Косця, ён жа з глузду з’ехаy! Цэлы гаршчок з золатам!

Прасвiраy перайшоy на крык. Вiдаць, гаршчок з золатам сапсаваy нешта i y ягонай галаве. Я заклаy пальцам правае вуха, яно y мяне чула лепей, чым левае.

«Навошта крычаць пра нейкi гаршчок? – падумаy я. – Анты з Вiзантыi золата вазамi везлi. Мусiць, i нявольнiц бралi.