Інструкцыя по спакушэнні замужніх жанчын

Цi y iх не было рабства? У рамеяy дакладна было…»

– Уяyляеш, да самага Брэста бегма бег! – зноy, падобна варвару, уварваyся y стройную фалангу маiх думак голас Прасвiрава. – Нi разу не спынiyся!

– Адкуль вы ведаеце, што ён не спынiyся нi разу? – спытаy я.

Прасвiраy з бацькам у здзiyленнi yтаропiлiся y мяне. Вiдаць, яны забылiся пра маё iснаванне.

– Дык жа гаршчок з золатам у руках, – сказаy Прасвiраy. – З гэтым не спыняюцца.

– А я б на цягнiку паехаy, – сказаy бацька. – З Лунiнца проста ва Уладзiвасток.

Ён цмокнуy. Здаецца, Сочы спадабалiся яму больш за Уладзiвасток. Мне таксама.

– Косця, якi цягнiк?! – пляснуy рукамi Прасвiраy. – Я y аповесцi так i напiсаy: бег, не спыняючыся, да самага Брэста!

– Цiкава, што ён з гэтым золатам зрабiy? – паглядзеy на мяне бацька. – Гэта ж яyрэйскае золата. А яно нашага брата шчаслiвым не зробiць.

Здаецца, аповесць Хведара Пятровiча займала яго нашмат меней, чым гаршчок з золатам. Але бацька заyсёды быy абыякавы да лiтаратуры, з паэтаy ведаy аднаго Ясенiна.

– Вялiкая аповесць? – спытаy я Хведара Пятровiча.

– Дзевяноста старонак на машынцы! – горда адказаy той. – Паyгода адным пальцам кляпаy.

– Трэба было машынiстцы аддаць, – умяшаyся y нашую размову пра лiтаратуру бацька.

– Гэта ж аповесць! – паглядзеy на яго, як на немаyля, Прасвiраy. – Тут трэба самому.

Я з iм быy цалкам згодны. Пiсьменнiцкая справа святая.

– Жонку трэба навучыць друкаваць, – сказаy бацька. – Цi адну з дачок. Колькi iх у цябе?

– Чатыры.

«Ого! – падумаy я. – Чатыры дачкi плюс жонка. Як яму yдаецца пiсаць у такiх умовах?»

– А я на працы, – прызнаyся Хведар Пятровiч. – Там спакайней.

Ён раптам уважлiва паглядзеy на мяне. Мне зрабiлася няyтульна.

– Валя таксама восьмы клас скончыла, – сказаy Прасвiраy. – Трэба вас пазнаёмiць.

– Канешне, – згадзiyся бацька. – Навошта шукаць сякеру пад лаyкаю?

«Якая яшчэ сякера? – падумаy я.

– Валя! – гучна паклiкаy Хведар Пятровiч.

– Пайшла на вулiцу, – пачулася з-за дзвярэй.

«Слава богу!» – ледзьве не перажагнаyся я.

– Ну, тады давай па грамульцы, – адчынiy дзверцы адной з шаф Прасвiраy. – Марыя, нясi закусь!

– Нясу, – адказала з-за дзвярэй жонка.

Я зразумеy, што i мне пара на вулiцу.

Тады мне прачынiлiся дзверы y святая святых, i я зазiрнуy у шчылiну.