Інструкцыя по спакушэнні замужніх жанчын

Там я yбачыy стос чыстых лiстоy паперы на стале, пiшучую машынку i невыразны абрыс машынiсткi. Яна магла быць i пекнай дзяyчынаю.

«Анты, наперад!» – скамандаваy я.

Але раман «Анты» так i застаyся напiсаным ад рукi чарнавiком. Вiдаць, для яго напiсання трэба было атрымаць па галаве не драyляным, а жалезным мячом. Аднак, як я yжо сказаy, яшчэ раз надзяваць на галаву вядро я катэгарычна адмовiyся. Значыць, i жалезны меч застаyся y нейкiм iншым жыццi.

Пазней я пiсаy апавяданнi, аповесцi i нават раманы, аднак любiмым жанрам засталося менавiта апавяданне.

Тое самае, што выскачыла з вядра.

Бiтва каля вакзала

1

Я прыехаy у Варшаву па выдавецкiх справах i адразу пазванiy свайму сябру Болеку.

– Ты тут? – узрадваyся той. – Вось цяпер мы дакладна паездзiм па Польшчы. Ты куды хочаш – у Кракаy цi y Гданьск?

– У Гданьск, – сказаy я. – Там i Сопат побач.

– Не толькi Сопат, – засмяяyся Болек. – Заyтра yранку сустракаемся на вакзале.

Мы з Болекам даyно дамаyлялiся праехацца па Польшчы.

Болеку больш даспадобы была паездка y Кракаy, гiстарычную сталiцу Польшчы, але я выбраy Гданьск, колiшнi Данцыг. Там ваяваy мой дзядзька, i я хацеy, як кажуць, пазнаёмiцца з мясцовасцю.

Сябры звалi нас Болек i Лёлiк. Канечне, пры жаданнi Алеся можна было перарабiць у Лёлiка, але yсё-ткi гэтае жаданне павiнна было быць вельмi моцным. Спачатку я пратэставаy, аднак потым прызвычаiyся. А Болек i не пратэставаy, па натуры ён быy канфармiст. Хаця сябраваць з рускiмi y Польшчы адважваyся далёка не кожны канфармiст.

– А мы нiкому не скажам, – гаварыy Болек, калi я яму нагадваy пра гэта. – Давай лепш вып’ем.

Мы сустрэлiся на вакзале. Болек ужо yзяy бiлеты туды i назад.

– Прыедзем, пагуляем па Гданьску, з’ездзiм у Сопат i Мальбарк i вячэрнiм цягнiком вернемся, – паведамiy ён. – Я тут пакiнуy машыну, каб адразу адвезцi цябе y гатэль.

– Я спынiyся y Рускiм доме, – сказаy я.

– Адвязу цябе нават у Рускi дом, – усмiхнуyся ён.

– Нацыяналiстам не скажам? – шэптам спытаyся я.

– Нiкому не скажам, – таксама шэптам адказаy Болек.

2

Мы yладкавалiся на сядзеннях. Цягнiк крануyся.

Нейкi час я пазiраy у акно, потым пераключыyся на тэлевiзiйныя навiны. Ва yнiверсiтэце я вучыy польскую мову, i набытых ведаy мне хапала не толькi для зносiн з Болекам, але i для прагляду апошнiх навiн. Тэлевiзiйная карцiнка значна аблягчала разуменне таго, што адбывалася y свеце.