Інструкцыя по спакушэнні замужніх жанчын

У глыбiнi душы я спадзяваyся, што калi-небудзь гэтыя веды дапамогуць мне дамовiцца аб рамантычным спатканнi з чароyнаю Тэрэзай альбо Гражынай, аднак пакуль такi выпадак не надарыyся. Я хацеy быy спытацца, цi ёсць у шоу Болека, якое ён вядзе на тэлебачаннi, падыходзячыя экземпляры, але ён мяне апярэдзiy.

– Матка Боска! – схапiy мяне за руку Болек i перажагнаyся.

– Што такое? – занепакоiyся я.

– Глядзi, гэта ж прывакзальная плошча y Варшаве!

Болек пабляднеy, на лбе y яго выступiлi дробныя кроплi поту.

– Так, – прыгледзеyся я, – плошча, нядаyна мы на ёй былi.

– Я там пакiнуy свой «сааб»…

– Добрая машына, – кiyнуy я, – лепшая за маю «мiцубiшы».

– Дык жа там зараз нямецкiя геi, i яны б’юцца з нашымi гамафобамi!

Болек ледзь не плакаy.

Высветлiлася, што y Варшаву з Германii для yдзелу y гей-парадзе прыбыy цягнiк з гэтымi самымi геямi, трансгендарамi i iншымi бiсексуаламi. І на прывакзальнай плошчы з дубiнкамi y руках iх сустрэлi мясцовыя ахоyнiкi чысцiнi нораваy.

– Пяць тысяч геяy! – схапiyся за галаву Болек.

Я падумаy, што y адзiн цягнiк пяць тысяч пасажыраy не yлезуць, нават калi яны будуць сядзець цi ляжаць адзiн на адным. Але гаварыць зараз пра гэта Болеку не было сэнсу. Ён быy на мяжы iстэрыкi.

– У гады сваёй бурлiвай маладосцi y Мiнску мне з iмi даводзiлася сустракацца, – сказаy я. – Сярод iх поyна качкоy.

– Каго? – на iмгненне сцiх Болек.

– Хлопцаy з нарошчанымi бiцэпсамi i трыцэпсамi. Пабiць iх было няпроста.

– Мая машына! – зноy схапiyся за галаву Болек.

 – Што яны зробяць з маёй машынаю?!

– Пазванi каму-небудзь, каб яе забралi з плошчы, – сказаy я. – Ты ж пакiдаеш ключы ад машыны сваякам цi палюбоyнiцы?

– Нiкому ключы я не пакiдаю! – закрычаy Болек.

Адчувалася, што размова са мной толькi пагаршае ягонае становiшча. Я замаyчаy.

3

Наш цягнiк прыбыy у Гданьск, i мы накiравалiся на пешаходную вулiцу, якая была запоyненая вулiчнымi мастакамi i турыстамi.

Болек мяне папярэдзiy, што на гэтай вулiцы трэба асцерагацца кiшэннiкаy, якiх тут поyна.

Аднак зараз сам ён знаходзiyся y поyнай прастрацыi, абсалютна не думаючы пра цэласць бумажнiка. Як добры ахоyнiк, я iшоy за iм на паyкроку ззаду, уважлiва сочачы за сiтуацыяй.

– Куды паедзем? – спынiyся Болек.

– У Сопат, – сказаy я. – Гэта адзiнае месца, дзе мы здолеем прывесцi свае думкi y парадак.

Болек паслухмяна пайшоy за мной на вакзал.

Мы прыехалi y Сопат i прагулялiся па дарожках уздоyж пясчанага пляжа.