Інструкцыя по спакушэнні замужніх жанчын

Для лiпеня тут было халаднавата. Некаторыя з тых людзей, што загаралi на пляжы, хавалiся ад ветру за сiмвалiчнымi загарадкамi, зробленымi з падсцiлак. Некалькi хлопцаy i дзяyчат гулялi y валейбол, але i мяч зносiла ветрам.

– Пайшлi y кафэ, – прапанаваy я.

Болек моyчкi пайшоy за мной.

– Чым будзем закусваць? – спытаyся я.

– Халiбутам, – сказаy Болек.

Я замовiy палтуса, падсмажанага y кiпячым алеi, па-польску ён называyся халiбутам, i трохi гарэлкi.

– Выпi, – падсунуy я да Болека чарку, – гэта адзiнае, што можа дапамагчы y дадзенай сiтуацыi.

Болек выпiy.

– Гарэлку добра галёнкай закусваць, – сказаy ён i yздыхнуy.

Мелася на yвазе свiная галёнка. Гэта сапраyды была добрая закуска.

– Палтусам таксама някепска, – сказаy я. – Зноy немцы вам свiнню падклалi. Спачатку крыжакоy нацкавалi, потым Гiтлера са Сталiным, цяпер вось геяy падаслалi.

– Гэта англа-саксы, – вяла пакалупаy палтуса Болек. – У iх Ротшыльд з Ракфелерам на службе. Сусветны yрад.

Ён iзноy цяжка yздыхнуy.

– Як думаеш, хто y гэтай прывакзальнай бойцы перамог – геi цi вашыя? – спытаyся я.

– Якая рознiца? – паглядзеy на мяне Болек. – Маю машыну yжо нiчога не yратуе. Замак крыжакоy паедзем глядзець?

– Канечне, – сказаy я. – Даyно марыy убачыць яго.

4

Гняздо тэyтонскiх рыцараy я агледжваy без Болека.

– Я яго yжо бачыy, – сказаy ён. – Пасяджу вунь у той кавярнi.

На яго было балюча глядзець.

«Няхай пасядзiць, – падумаy я. – Я яму толькi на нервы дзейнiчаю».

Я паказаy журналiсцкае пасведчанне, i мяне y замак прапусцiлi бясплатна.

Памеры i моц замка пераyзышлi yсе мае чаканнi. Гэта была цытадэль у поyным сэнсе гэтага слова. Тут рыцары елi, там спалi, у гэтым крыле спраyлялi патрэбу. Усё y замку было прадумана да дробязяy. Я нават пасядзеy у крэсле вялiкага магiстра ордэна Ульрыка фон Юнгiнгена.

«І як толькi палякi перамаглi iх у бiтве пад Грунвальдам! – здзiyляyся я, седзячы y крэсле. – А yсё таму, што кароль польскi Ягайла аб’яднаyся з вялiкiм князем лiтоyскiм Вiтаyтам, узяyшы y паплечнiкi татарскую коннiцу Джалаладдзiна i тры палкi смалянаy.

Я злез з крэсла i пайшоy да Болека.

– Пра што-небудзь даведаyся? – спытаyся я.

Болек адмоyна пахiтаy галавой.

– Ну i добра, – сказаy я. – Будзем спадзявацца на цуд.

І гэты цуд здарыyся.

Мы прыехалi y Варшаву i выйшлi на прывакзальную плошчу.