Інструкцыя по спакушэнні замужніх жанчын

Яна спрэс была засыпаная бiтым шклом, зламанымi дубiнкамi, жалезнай арматураю i падранымi анучамi. І на yсёй гэтай вялiзнай плошчы, якая патанала y кучах смецця, стаяла толькi адна машына. Гэта быy «сааб» Болека. На iм не было нi драпiны.

– Матка Боска! – зноy закрычаy Болек. – Нiякага Рускага дома! Паехалi да мяне!

Мы прыехалi да Болека i прасядзелi y яго да ранiцы. На гэтым урачыстым сходзе мы не толькi yзнеслi асану Госпаду, але i абвясцiлi братэрства каталiкоy i праваслаyных. Болек некалькi разоy прамовiy слова «схiзматыкi», але я гэтага не заyважыy.

– А геi няхай iдуць у… – крычаy Болек, уздымаючы келiх.

– Яны туды i пайшлi, – супакойваy я яго. – «Яшчэ раз, яшчэ раз, нех жые-жые нам!»

Гурыi y Галiцыне

Мне пазванiy пiсьменнiк Аляксей Пролiн i запрасiy да сябе на дзень нараджэння.

– Галiцына ведаеш? – спытаy ён.

– Канечне, – сказаy я. – На беларускай дарозе.

Праз Галiцына я шмат разоy праязджаy на цягнiку Масква – Мiнск, аднак бываць у iм мне яшчэ не даводзiлася.

Зрэшты, у Падмаскоyi нямала пасёлкаy, у якiх я не бываy. Як кажуць, якiя нашыя гады, яшчэ сямiдзесяцi няма.

– Прыязджай, – сказаy Пролiн. – Кумпанiя тая ж, што i y ЦДЛ. Наконт пiтва таксама yсё ведаеш. Карацей, чакаю y пятнаццаць нуль-нуль, ужо хутка цямнее.

– Добра, – сказаy я.

З Пролiным я пазнаёмiyся y Цэнтральным доме лiтаратараy. Потым у нас у адным i тым жа выдавецтве выйшлi кнiгi, i мы мiжволi зблiзiлiся. Ён аказаyся не толькi добрым пiсьменнiкам, але i дасцiпным субяседнiкам.

Глухаваты, праyда, але для чалавека, якому yжо пад восемдзесят, гэта нармальна.

«Вазьму бутэльку рыжскага бальзаму, – вырашыy я, – слоiк леташнiх марынаваных апенек, падпiшу кнiгу, якая нядаyна выйшла, – i вось ён, тыповы маскоyскi госць. Добра, кветкi купляць не трэба, не юбiлей. Ды i мужчынам яны не пасуюць».

«Гледзячы, якiм мужчынам, – сказала маё другое “я”. – Некаторым кветкi падабаюцца».

«Гэта y каго бабы, – запярэчыy я.

 – А y Аляксея яе, здаецца, няма. Вунь як вакол Кацярыны yвiхаецца».

Кацярына была галоyным рэдактарам выдавецтва, у якiм у нас з Пролiным выйшлi кнiгi. Яна была не толькi маладая, але i надзвычай прыгожая, што y выдавецкiм свеце было хутчэй выключэннем, чым правiлам. Я i сам бы паyвiхаyся вакол яе, але ж занадта многа канкурэнтаy. Акрамя Пролiна, гэта былi фiлосаф з Каломны Малюцiн, паэт Пянцюх, якi хадзiy з кавялой, i марыенбадскi язвеннiк Аганясян.