Інструкцыя по спакушэнні замужніх жанчын

Марыенбадскiм я яго называy таму, што кожны год ён на два тыднi ездзiy у Марыенбад для папраyкi здароyя. І, здавалася, яму yдавалася гэта зрабiць. Я сам, напрыклад, не yмеy пазбегнуць мацнейшага yдара па yласным здароyi нi на адным з курортаy. Але гэта асобная гiсторыя.

У Галiцына я вырашыy ехаць на таксi.

– А чаму не на машыне? – здзiвiyся мой сын Ягор. – Усяго пятнаццаць хвiлiн ад Перадзелкiна.

У Перадзелкiне y нас была дача, i ехаць адтуль у Галiцына сапраyды было б зручней на машыне. Але што яна y жыццi разумее, цяперашняя моладзь.

– У адрозненне ад усiх вас, – сказаy я, – за рулём я не п’ю.

– Мы не толькi за рулём, – гмыкнуy Ягор, – мы зусiм не п’ём.

Тут ён сказаy праyду. Ягор i yся iхняя перадзелкiнская кампанiя былi абыякавыя да алкаголю. Мяне, зрэшты, здзiyляла яшчэ i тое, што y гэтай кампанii хлопчыкi лёгка сябравалi з дзяyчынкамi. У тыя часы, калi мне было столькi ж гадоy, колькi iм, гэта было немагчыма. Мы цi кахалiся, цi варагавалi, i трэцяга не iснавала.

– Закажы мне лепей таксi, дзе не трэба плацiць, – сказаy я.

– Закажу, – кiyнуy Ягор, – але yваб’ю y заказ нумар тваёй банкаyскай карты. Ён у мяне ёсць.

«Пракацiцца на шармачка не yдасца, – падумаy я, – але yсё роyна гэта лепш, чым расплачвацца жывымi грашыма».

І я сказаy Ягору, каб ён заказваy машыну на палову на трэцюю.

Нягледзячы на затор, якi yтварыyся на мiнскай шашы з-за перакуленага аyтакрана, мы даехалi да Галiцына за дваццаць хвiлiн.

«Раней за yсiх прыеду», – падумаy я.

Вадзiцель таксi ехаy строга па навiгатары. Мне летась на дзень нараджэння таксама падарылi навiгатар, але я дасюль не сабраyся яго паставiць. Без навiгатара yсё-ткi лягчэй было адбрэхвацца ад дамачадцаy.

– Адвязi мяне y сядзiбу Кускова, – патрабавала жонка.

– А я не ведаю, як туды ехаць, – лёгка адказваy я.

– Ты ж трыццаць гадоy за рулём, – не разумела яна.

– А як ехаць у Кускова – не ведаю, – уздыхаy я. – Гэта yсё ж не мая вотчына, юсупаyская.

З навiгатарам такi нумар не прайшоy бы.

– Якi вулiца? – спытаy вадзiцель. Ён быy, канечне, гастарбайтар.

– Барадзiнаyская, – сказаy я.

– Даyно ваджу машыну, але горад яшчэ не вывучыy, – прамармытаy ён, напружана yглядваючыся y навiгатар.

Я пацiснуy плячыма. Усе мы даyно водзiм. І yсе яшчэ не yсё вывучылi.

Мы паyзлi па нейкай ухабiстай вулачцы, але гэта мяне амаль не непакоiла. Навiгатар ведае, па якiх вулачках нам поyзаць.

– Тут, – сказаy вадзiцель.