Інструкцыя по спакушэнні замужніх жанчын

 – Бачыш, напiсана?

Вулачка yпiралася y глухiя жалезныя вароты, на якiх вiсела шыльда: «Барадзiнская, д. 11».

Мне быy патрэбны дом дзесяць «А», але я адчынiy дзверы машыны i выйшаy. Раз ёсць дом адзiнаццаць, значыць, дзесьцi побач i дом дзесяць «А».

Таксi развярнулася i паволi паехала па вулачцы назад. Я азiрнуyся па баках. На паyнацэнную вулiцу гэтая выбоiстая вулачка не цягнула. Уся спрэс яна была y глухiх жалезных парканах, з-за якiх бачылiся чарапiчныя дахi змрочных цагляных асабнякоy.

«Няyжо ён такi багаты? – падумаy я пра Пролiна.

Каля аднаго з парканаy стаяy джып, у салоне якога сядзелi мужчына i дзяyчынка гадоy каля пяцi. Пакуль я iшоy да джыпа, мужчына з дзяyчынкаю выбралiся з яго.

– Дзе тут дом дзесяць «А»? – спытаy я.

Мужчына пацiснуy плячыма i накiраваyся, прыспешваючы хаду, да веснiц у паркане. Ён i дзяyчынка так сiнхронна азiралiся на мяне, што я зразумеy: гэта бацька з дачкой.

Я спынiyся, яшчэ раз паглядзеy направа-налева i таксама пацiснуy плячыма.

– Давядзецца званiць Пролiну, – услых сказаy я.

Аляксей адказаy пасля трэцяга гудка.

– Ты дзе? – спытаy ён.

– Стаю на Барадзiнскай вулiцы каля дома нумар адзiнаццаць, – адрапартаваy я.

– На Барадзiнскай такога дома няма, – памаyчаyшы, сказаy Пролiн.

– Ды вось напiсана на варотах: Ба-ра-дзiн-ска-я, – па складах прачытаy я.

Пролiн зноy памаyчаy.

– Ты куды i на чым прыехаy? – нарэшце спытаy ён.

– У Галiцына на таксi.

Я вырашыy быць карэктным да апошняга.

– Барадзiнская вулiца даyжынёю дзвесце метраy! – закрычаy Пролiн. – І цябе на ёй няма! Я выйшаy на Барадзiнскую i гляджу ва yсе бакi – няма цябе!

– А дзе я? – спытаy я, з усяе моцы стараючыся валодаць сабою.

– Не ведаю! – крыкнуy Пролiн i адключыy тэлефон.

Я y разгубленасцi зноy паглядзеy па баках. Тыя ж парканы. Ранейшыя асабнякi. І нiводнай жывой душы, апроч мяне, вядома.

«Вось i з’ездзiy на дзень нараджэння!» – хiхiкнула маё другое «я».

«Заткнiся! – раз’юшыyся я. – Тут нашымi лiтарамi напiсана – Барадзiнская!»

У канцы вулачкi паказалiся дзве мужчынскiя постацi.

– Дзе тут вулiца Барадзiнская? – спытаy я, калi яны параyнялiся са мной.

– Нэ знаю, – сказаy адзiн з iх.

– Там Лясная, – паказаy на завулак другi.

«Бярмудскi трохкутнiк!» – злосна сплюнуy я.

У кiшэнi курткi завiбраваy мабiльнiк.

– Ну, i дзе ты? – пачуy я голас Пролiна.