Інструкцыя по спакушэнні замужніх жанчын

– Тут, – сказаy я, круцячы галавой. – Вакол жалезныя парканы i цагляныя дамы. У цябе цагляны дом?

– Ты мне зубы не загаворвай! – адчувалася, Пролiн таксама ледзь стрымлiваецца. – Ты дакладна y Галiцына прыехаy? Не y Жаваранкi?

– Што я, Жаваранкi не ведаю? – сказаy я. – Па навiгатары ехаy, а ён Галiцына з Жаваранкамi не зблытае.

– Яшчэ раз скажы: на якой вулiцы ты знаходзiшся?

– На Барадзiнскай, – адказаy я, адчуваючы сябе калi не дурнем, дык паyдуркам. – Так на шыльдачцы напiсана. Рускiмi лiтарамi.

– А шыльда на чым вiсiць?

– На жалезных варотах у тупiку.

– У нас няма тупiка! – зноy закрычаy Пролiн. – Калi не можаш выйсцi на Барадзiнскую, выбiрайся хоць бы на праспект Рэвалюцыi! У нас гэта галоyная вулiца.

І ён адключыyся.

«Мала табе Барадзiнскай, – паныла падумаy я, – атрымай праспект Рэвалюцыi. Цудоyная назва».

Такiм чынам, я стаяy на вулiцы, на адных з варот якой у тупiку вiсела шыльда з назваю «Барадзiнская». І y той жа час Барадзiнскай яна не была, таму што на ёй не было бачна Пролiна.

«Можа быць, менавiта вось гэтак вар’яцеюць? – зноy вылезла маё другое «я». – У газетах часта пiшуць пра старых, якiя згубiлiся».

«Па-першае, я яшчэ не стары, – запярэчыy я, – а па-другое, не твая сабачая справа. Сядзi i маyчы».

«Ну-ну, – гмыкнуy субяседнiк. – Барадзiнскую yжо знайшоy, цяпер шукай праспект Рэвалюцыi».

– І гэта я яшчэ не пiy! – услых здзiвiyся я.

«Бутэльку рыжскага бальзаму адкаркуй, – параiла другое «я». – Прападаць – дык з музыкай!»

Гэта была першая разумная думка майго апанента, але я адкiнуy яе.

Я паглядзеy на гадзiннiк. Палова на чацвёртую. Цiкава, госцi yжо yсе сабралiся?

Цi ёсць такiя, хто таксама ехаy па навiгатары? Не, на маёй вулачцы больш нiкога не было.

Я раптам убачыy, як адчынiлiся аyтаматычныя вароты аднаго з асабнякоy, i з iх выехаy джып.

«Цуд! – узрадаваyся я. – Калi больш няма на каго спадзявацца, вер у цуды, i табе адплацiцца».

Я ледзь не бегма накiраваyся да джыпа, матор якога вуркатаy, але з месца ён не кранаyся.

«Адкуль тут хiджабы? – спынiyся я. – Я ж знаходжуся y Галiцыне…»

«А цяпер усё Падмаскоyе пераyтварылася y Ісламскую дзяржаву, – улезла маё другое «я». – Кожны дзень новыя мячэцi адчыняюцца».

Ад разгубленасцi я нават не цыкнуy на спрачальнiка.

Усе чатыры yладальнiцы хiджабаy былi маладыя i прыгожыя. Старэйшая з iх сядзела за рулём.