Інструкцыя по спакушэнні замужніх жанчын

Ды i хiджабы, трэба сказаць… Гэта быy дарагi матэрыял, можа быць, парча.

Я дзiвiyся з мусульманак, што называецца, разявiyшы рот.

«Пра справу не забывайся», – паляпала мяне па шчоках другое «я».

– Так… – ачомаyся я. – Дзяyчаты, вы не ведаеце, дзе тут праспект Рэвалюцыi?

«Якiя яны табе дзяyчаты? – з лёгкай ноткай перавагi спытаy мой апанент. – Гэта ж сапраyдныя гурыi. І чаму ты спытаy пра праспект Рэвалюцыi? Табе ж патрэбна Барадзiнская».

Тры гурыi як па камандзе апусцiлi вочы. Ім не дазвалялася размаyляць з няверным.

І толькi чацвёртая гурыя, дзяyчо гадоy чатырнаццацi, усмiхнулася, паказаyшы брэкеты на зубах, i махнула рукой:

– Праспект Рэвалюцыi там.

– А Барадзiнская?

– Барадзiнская тут.

Яна паказала на завулак, па якiм пайшлi джыгiты, якiя запэyнiвалi мяне, што ён вядзе да Лясной.

– Хай ратуе вас Алах! – прыцiснуy я да грудзей правую руку. – Да скону буду памятаць!

Джып гайдануyся i паволi крануyся з месца. Я доyга праводзiy яго поглядам, стараючыся захаваць у памяцi yсмешку малодшай з гурый.

«Мужчыны, нябось, у Сiрыi ваююць, – зноy няyчас вылезла маё другое «я», – а гэтыя на базар па барана паехалi. У iх заyтра Курбан-байрам».

«Адкуль ты yсё ведаеш? – абурыyся я. – Навошта iм баран?»

«Рэзаць».

«Як, самi будуць рэзаць?!»

«Канечне, самi. Мусульмане з нажамi добра yпраyляюцца».

Я зразумеy, што другое «я» канчаткова ахамела, i вырашыy больш з iм не спрачацца. Няхай думае, што хоча. А мне трэба на Барадзiнскую.

Завулак вельмi хутка вывеy мяне на вулiцу, якая на самай справе называлася Барадзiнскаю.

Гэта была звычайная вулiца, асфальтаваная, з хатамi на той i гэты бок. Каля дома нумар дзесяць «А» нервова пахiствалася постаць Пролiна.

– Ну, i дзе ты швэндаyся? – закрычаy ён здалёк.

– Знаёмiyся з Ісламскай дзяржаваю, – сказаy я. – У цябе тут ягоны анклаy.

– Якая Клава?

Пролiн зноy зрабiyся глухi. А яшчэ хвiлiн пятнаццаць таму, калi ён крычаy на мяне па телефоне, Аляксей усё выдатна чуy.

– Не Клава – анклаy, – гучна сказаy я.

– Там, дзе ты быy, у нас пасёлак, – зiрнуy на мяне спадылба Пролiн. – Мы туды нават не ходзiм.

– Дарэмна, – гмыкнуy я, – там жывуць чароyныя гурыi. Як ты думаеш, хто пераможа: хрысцiяне цi мусульмане?

– Я yжо такi стары, – ганарыста сказаy Пролiн, – што мне гэта абсалютна yсё роyна.

«А мне не yсё роyна, – падумаy я. – Пакуль сярод iх будуць трапляцца гурыi з брэкетамi, яшчэ не yсё страчана».

– Пайшлi лепш вып’ем, – абняy я Пролiна за плечы.