Өтеген батыр

Қай үйден кім шығады,

Санап жұртты саптады.

Өтеген бастап бұл ісін,

Жорыққа оны-мұнысын,

Екі жылға жеткендей –

Етіп бал, шай, күрішін,

Бөліп үйір жылқысын,

Жібек жал түлпар бұлдысын,

Қыздың сұлу, құндысын,

Жігіттің балуан, ірісін,

Таңдап ап жер төлежіп

Өткір көзбен жер сүзіп,

Тұлпарының тұяғы

Саз балшықтай тасты езіп,

Жөнелді батыр жорыққа,

Нөкерімен түзеп жүрісін!

Жортқан жолдың шаңдағы,

Ақ бұлттайын алысқа,

Бұрқырап атып жол тартты,

Қытай жақ, күн шығысқа.

Жүрді олар жорықта

Жол тартқандай Меккеге,

Таудан, құздан, өзеннен

Кездесті талай өтуге.

Жүре-жүре өздері

Алтын күннің аясы,

Көрінді түскен қарасы,

Жақындады Пекинге.

Ол жердің миуа, жемісі –

Күнге күйіп қабысқан.

Даласында жүр кісі –

Бүгіліп жерге жабысқан.

Ұлтарақтай өлкесі,

Адамы көп, жері тар,

Өтегеннің көзіне,

Көрінді ол жер – қыспақ жар.

Өліп-өшіп ондағы ел –

Күріш еккен алқына.

Қытайда қоныс болмады,

Қоныстар қазақ халқына.

Жігіттер шаңға шалдығып,

Азап тартты, түн қатты,

Ол жерден қоныс таба алмай,

Ізінше кері жол тартты.

Сайлы, құзды тауларды,

Жұлдызды түнді таптады,

Өтегеннің нөкері,

Сонда да қажып қайтпады.

Ереуіл ерлер ерісіп,

Жетті жортып Еділге,

Өртеніп күн батқан кез,

Қан толқынды Еділде.