Планета ў падарунак

І якая хата! Чамусьцi ёй успомнiлася, як уражаны быy Лагуцкi, ейны былы муж, калi гадоy шэсць таму яны разам паехалi да цёткi, нават загарэyся зрабiць прыбудовачку з цэглы. А для чаго тая прыбудовачка, калi y хаце было ажно пяць пакояy! Шасцiсценак на два бакi, з дзвюма верандамi! Брат, нiбыта падслухаy думкi, зазiрнуy на кухню yжо з шалiкам на шыi.

– Я амаль сабраyся, Галка… А ты, чуеш, калi раптам пазвонiць, з Лагуцкiм, таго… па-добраму. У яго жонка хворая. Астма! Усё па бальнiцах ды па бальнiцах…

І гэта рассмяшыла яе.

– Ну дык, можа, мне да iх у сядзелкi папрасiцца?!

Але y голасе, акром раyнадушша, нiчога больш не было. Якая ёй справа да Лагуцкага, а тым больш да ягонай жонкi! Толькi потым, калi yжо развiталася з братам, у думках трошкi нават пашкадавала Лагуцкага. Калi яна з iм брала шлюб, ён выкладаy у iнстытуце, думаy абараняць дысертацыю. А потым усё кiнуy-рынуy, у нейкi бiзнес укруцiyся i жонку другую туды ж уцягнуy. І вось табе на-а – астма! Яны зрэдчас сустракаюцца выпадкова, i яе здзiyляе, як лёгка стаць чужымi пры самай вялiкай прывязанасцi.

Праyда, у розных людзей гэта адбываецца па-рознаму, у залежнасцi ад абставiн. У сваiх абставiнах яна спачатку нават вiнавацiла цётку Маню. Гэта yжо было на чацвёртым годзе iхняга жыцця з Лагуцкiм. Атрымала тэлеграму ад цёткi, маyляy, прыедзь дапамажы пасадзiць бульбу. І яна не магла адмовiць. Дапамагчы цётцы не было каму. Так ужо склалася, цётка Маня yсё жыццё пражыла адна, без мужа, без дзяцей. І яна, Галка, з дзяцiнства была для цёткi больш як пляменнiца. Таму не адкладвала, праз дзень пасля тэлеграмы yзяла на некалькi дзён адпачынак за свой кошт i паехала…

Тая вясна была ранняя, ужо чаромха цвiла. Галка хвалявалася, што позна бульбу пасадзяць. Цётка нiбы апамяталася: бо-о, вясна yжо вунь як бушуе, а y мяне бульба не саджана. І яе паклiкала. Але як толькi пабачыла цётку, зразумела, што справа не y бульбе. І цётка пацвердзiла гэта.

– Так i думала, што прыедзеш адразу, – сказала ёй не без радасцi.

– Дык жа дапамагчы табе трэба!

– Ужо yсё пасаджана, Галю.

Проста цябе пабачыць хацела, заyтра-паслязаyтра бэз распусцiцца…

– Дык ты з-за бэзу?! – З дакорам i недаyменнем глядзела на цётку. І yсё зразумела позна вечарам, калi yжо ляглi спаць.

– Га-алю, – адазвалася цётка, – не спiш?

– Не. Прывыкаю да тваiх падушак.

– Ну прывыкай… – І тут жа праз кароценькую паyзу: – Чуеш мяне, Галю… А чаго гэта y вас з Вiцькам дзяцей няма?! Ужо даyно трэба, каб быy нехта.