Планета ў падарунак

Захочаш – прыходзь!» Адкiнула пруток i пайшла… Хуценька апранулася, коyдру разам з лотаццю камяком запiхнула y сумку, туды ж укiнула i рэшту пацерак… Нацягнула на галаву свой саламяны капялюш i, падхапiyшы сумку, пачала шпарка аддаляцца ад ракi, раз-пораз азiраючыся…

3

Цётка Маня правяла яе да веснiчак, напэyна ж, пакрыyдзiлася, што яна, Галка, будзе святкаваць свой дзень нараджэння дзесьцi y чужых людзей, хай сабе i y сяброy, але выгляду не падавала, толькi сказала:

– Будзеш вяртацца, дык няхай Карпiнчыкi правядуць цябе, бо на ноч людзi сабак з ланцугоy спускаюць.

– Правядуць, не хвалюйся, ды я асаблiва i не затрымаюся, – адказала цётцы, а сама сабе падумала, што калi раптам у Карпiнчыкаy з’явiцца Гнатко, дык i yвогуле яны вернуцца вельмi хутка, таму i пакiнула пляшку шампанскага на yсялякi выпадак.

Да Карпiнчыкаy пайшла пешшу, балазе жылi недалёка. «А людзi yжо навучылiся жыць па-людску, – адзначыла для сябе. – Хаты праз адну чырвонаю чарапiцаю крытыя ды цэглай абкладзеныя».

Дзе-нiдзе на сценах верандаy вiселi вязанкi цыбулi, дасушвалася падвешаная y пуках фасоля. Валiн дамок таксама чырванеy дахам. Залiyся брэхам i выбег насустрач сабака. Тут жа з веранды выскачыла i Валя.

– Ідзi, не спыняйся, пры мне ён не yкусiць!

Агромнiсты ваyкадаy правёy Галку да веранды. Валя перахапiла з ейных рук сумку, i яны прайшлi y гасцёyню. Пабачыyшы yжо накрыты стол, Галка зразумела, што гаспадары гэтай заможнай будынiны рыхтавалiся да прыходу грунтоyна.

– Не здзiyляйся, трэба было накрыць гэткi стол, – патлумачыла Валя.

 – Твой дзень нараджэння толькi зачэпка, мы ж не бачылiся сто гадоy, вось за yсе i адседзiм!

– А дзе ж твае хатнiя?

– Хутка збяруцца… Дзецi па сябрах разышлiся, а Васiль у садзе… Бачыла, як неба з усiх бакоy абклала на дождж, а y нас там копы сухой атавы, дык цэлафанам пайшоy прыкрыць, а то ж пагнiе! Сядай пакуль сюды, на канапу…

– А ты?

– У мяне яшчэ па гаспадарцы не yсё yпраyлена, – адказала Валя i пачала штосьцi шукаць за шклом у шафе.

– Дык я з табою пайду, дапамагу што, – прапанавала Галка.

– Ты ж у нас госця, лепш наш альбом паглядзi, табе i занятак будзе.

Галя yзяла альбом з фотакарткамi i, калi сяброyка пайшла, перагарнула старонку-другую, хацела yжо нават адкласцi – на здымках у сваёй большасцi былi незнаёмыя ёй людзi, дык што iх разглядваць! Але раптам позiрк зачапiyся за знаёмае аблiчча. На адным з фотаздымкаy яна пазнала Гнатко y гурце людзей.