Планета ў падарунак

Аyтар кнiг паэзii i прозы «Рамонкавы бераг» (1974), «Слухаю сэрца» (1978), «Кватарантка» (1980), «Такое кароткае лета» (1981), «Адгукнуся голасам жалейкi» (1984), «Каханне» (1987), «Пад небам першага спаткання» (1990), «Люстэрка для самотнай» (1992), «Сад на капялюшыку каханай» (1998), «Дрэва для райскай птушкi» (2007) i iнш. Пяру пiсьменнiцы належаць п’есы «Барбара Радзiвiл» i «Пятля часу». За кнiгу паэзii «Люстэрка для самотнай» узнагароджана Дзяржаyнай прэмiяй Рэспублiкi Беларусь у галiне лiтаратуры, мастацтва i архiтэктуры (1994).

У апавяданнях Раiсы Баравiковай, якiя yвайшлi y зборнiк, рэалiстычнае i фантастычнае, мiстычнае y значнай ступенi грунтуюцца на гiстарычнай памяцi. Да прыкладу, свой «Бермудскi трохкутнiк» герой аднаго з апавяданняy прафесар Пiнчук знаходзiць у Гальшанах, на Ашмяншчыне. Пiсьменнiца iмкнецца мiстычныя yяyленнi вывесцi на новы yзровень асэнсавання, спалучае iх з пранiкненнем у глыбiню чалавечых адносiн. І робiць гэта някiдка, стараючыся нязмушана прыцягнуць чытача да разваг над псiхалогiяй паводзiн сваiх герояy.

Гальшанскi трохкутнiк

Да пяцiдзесяцiгадовага юбiлею прафесара Пiнчука рыхтавалiся yсёй нашай кафедрай радыётэхнiчных сiстэм. І вось на табе, лiчы, нiякага юбiлею не адбылося. Невялiкай кампанiяй сядзiм у прафесарскай кватэры, i стравы на стале не надта каб, i настрой, адпаведна, не на вышынi, ды i сам прафесар… Не тое каб нечым прыгнечаны, але не такi, якiм прывыклi мы яго бачыць. Як кажуць, бы не y сваёй талерцы.

Праyда, усё на свеце нашым грэшным можна вытлумачыць, ва yсялякiм выпадку, многае. І прафесарскi настрой таксама паддаецца тлумачэнню. Жонка, Кацярына Пятроyна, за некалькi дзён да юбiлею трапiла y бальнiцу, нейкi надзвычай моцны нервовы стрэс. Ужо дарослыя дзецi, сын i дачка, раптоyна некуды з’ехалi. І застаyся наш Пiнчук адзiн у гэтай даволi сцiплай кватэры i з яшчэ больш сцiплым юбiлейным сталом. Вядома, мы, ягоныя супрацоyнiкi, разлiчвалi на рэстаран, а Пiнчук, як цяпер выявiлася, увогуле не збiраyся рабiць застолля, прымаць вiншаваннi i yсё астатняе…

– Ды кiнь ты, Адам Нiчыпаравiч, цi ж табе зашкодзiць наш «Браyн», – у нейкi момант сказаy мой муж.

 – Ты ж во, падобна, галiцца развучыyся, увесь твар падрапаны.

І yсе, хто сядзеy за сталом, а нас было некалькi сямейных пар, засмяялiся. Прафесарскi твар чырванеy глыбокiмi драпiнамi, якiя той-сёй у думках iмгненна звязаy з нервовым стрэсам ягонай жонкi.