Планета ў падарунак

Цi не падрапала гэта прафесара шаноyная Кацярына Пятроyна? Пiнчук жа памацаy драпiны i сказаy задумлiва:

– Не, Павел… Галiцца я не развучыyся i пра браyнаyскую электрабрытву даyно марыy, дзякуй табе. А вось гэта… – Ён усё не адводзiy руку ад твару. – След адной нядаyняй ночы.

Ага-а… Мой Паша падмiргнуy дацэнту Кумковiчу:

– Дык ты, Адам Нiчыпаравiч, аказваецца, укруцiyся y нейкiя далiкатныя начныя прыгоды!

– Якiя абярнулiся выключным недалiкацтвам, – ажно папярхнуyся тонкiм фальцэтам аспiрант Глушэц, якiсьцi далёкi сваяк прафесара.

Узнiкла паyза. Сам жа Адам Нiчыпаравiч нiяк не адрэагаваy на гэты фальцэт, зноy задумаyся, потым паглядзеy на Глушца.

– Ты, Вiця, у свайго сябрука Косцi Пракопчыка папытайся. Ён табе раскажа i пра мае драпiны, i яшчэ пра тое-сёе. Адным словам, даyся мне гэты твой Пракопчык!

– Чаму мой? – жыва адазваyся Глушэц. – Ён жа ваш аспiрант! Вы ж не са мною, з iм носiцеся, вось i yлезлi некуды! І калi yжо yсчалася такая гаворка, калi заiнтрыгавалi yсiх нас сваiмi драпiнамi, дык i расказалi б… Пракопчык у Гальшанах сваiх сядзiць, а вы тут!

– Сапраyды, дзякуй богу, я тут, – неяк разгублена сказаy прафесар i потым нечакана ахвотна, нiбы толькi чакаy гэтага моманту, без перадыху пачаy расказваць, што y iх здарылася з Пракопчыкам, i мы не паверылi нiводнаму ягонаму слову.

Ва yсялякiм выпадку, паверыць у пачутае было немагчыма, хоць прафесар расказваy вельмi праyдзiва.

– Пракопчык не даваy мне спакою дзесьцi з год, – пачаy Адам Нiчыпаравiч. – Ён, цi бачыце, анамалiю пад Гальшанамi адкрыy! Штосьцi накшталт Бермудскага трохкутнiка цi яшчэ якога д’ябла! Адным словам, выявiy ён там анамальны паветраны слуп, у якiм няма нiчога… Выключна нiчога! Гiпермёртвая зона.

Гола, пуста, нiякiх табе электрамагнiтных хваль… Пракопчык i так i гэтак да мяне падступаyся. Усё пераконваy, запрашаy паехаць у Гальшаны, на свае вочы yбачыць, што да чаго. І вось з тыдзень таму я здаyся! Падумаy: а чаму б i не? Такая слынная мясцiна на Беларусi. У адкрыццё Пракопчыкава, вядома, не надта верыy, а вось Караткевiча чытаy. Запомнiyся ягоны «Чорны замак Альшанскi», ды i yвогуле, Пракопчык усяляк тымi мясцiнамi выхваляyся. Маyляy, там i славуты касцёл Іаана Хрысцiцеля, i кляштар францысканцаy, i мясцовы музей. А што да наваколля, дык мала таго, што yсё гiсторыяй, старажытнасцю дыхае, дык яшчэ, каб толькi талент, што нi паваротка, што нi лугавiна – бяры пэндзаль i малюй… А галоyнае – тая ж анамалiя, адным словам, добрая зачэпка.