Планета ў падарунак

– Да новага года наyрад цi…

– Што наyрад?

– Вы ж не маленькая… Я ад вас нiчога не yтойваю. Морфiй колюць, болю ён не адчувае…

– А лячэнне?

– Дарагая вы мая, акром комплексу вiтамiнаy, ужо… На жаль, нiчога.

Лiна выходзiла з кабiнета прафесаркi як на ватных нагах. Зрабiла некалькi крокаy, i раптам дзверы… Расчыненыя дзверы y бальнiчную палату. І яна yвайшла y iх. Ложкаy было многа: сем цi восем пар жаночых вачэй павярнулася да яе. Яна ведала, пра што трэба запытацца, а мову бы адняло.

– Вы, можа, да Юркевiч, дык яе яшчэ yчора выпiсалi, – адазвалася адна з жанчын.

– Не, я да вас… Да вас усiх. – І далей яна загаварыла горача, як на апошняй споведзi перад расхiнутай прорвай: – Жанчыначкi, даражэнькiя, вы ж тут памiж сабою самыя розныя размовы ведзяце, i найчасцей пра хваробы свае… У мяне брат ужо безнадзейны, дык, можа, вы мне якi нетрадыцыйны сродак падкажаце, людзi ж па-yсялякаму ратуюцца.

Жанчыны перазiрнулiся, быццам пыталiся адна y адной: а цi варта ёй што казаць? Лiна чакала.

– Я сама, праyда, не спрабавала, – няпэyным голасам сказала адна з жанчын, – але чула, што y суседняй з нашай вёсцы нехта пiy газу, а вось дапамагло цi не, не ведаю. Не магу нiчога сказаць.

– Газа не дапамагае, – жыва адазвалася другая жанчына i паднялася з ложка. – Можна паспрабаваць вясёлку. Грыб такi ёсць. Яго трэба настойваць на спiрце, потым у слоiку гэты настой на тры месяцы закапаць у зямлю i пасля yжо пiць. Па кроплях, вядома. Я спрабавала, мне трошкi нават лягчэла, але хвароба была yжо запушчаная.

– А яшчэ нафталiн ужываюць… На саменькi-саменькi кончык нажа бяруць. Ды вы сядайце во сюды на крэсла, чаго ж стаяць? – І даволi рухавая жанчына паднесла да яе крэсла. Лiна села, бачыла, як пасвятлелi y жанчын вочы, як ажывiлiся твары. Падумала: «Гэта ж трэба, во-о, якiя людзi, i чаму ж з iмi такое здарылася! Самi y безвыходнай бядзе, а як пранiклiва адгукнулiся на чужое гора».

А тым часам яшчэ адна жанчына згадала, як ёй раiлi зрабiць настой балiгалову, але яна не знайшла гэтай раслiны: вiдаць, у iхняй мясцовасцi ён не рос.

– Не, жанчынкi, – сказала чарнявая маладзiца, што сядзела на ложку найблiжэй да Лiны. – Усё, што вы тут нараiлi, гэта ж атрута.

– Дык мо i добра, клеткi ракавыя патруцiць, хоць газа, хоць нафталiн, – пачуyся голас з-пад коyдры на аддаленым ложку.

– Не-не, здаровыя таксама труцiцца будуць. – І чарнявая кабетка падышла да Лiны з нейкаю паперкаю y руках. – Вось вам ксеракопiя метаду Шаyчэнкi.