Планета ў падарунак

Вока паднiмалася yверх i yверх, i ёй яно бачылася перагружаным, ацяжэлым… «Гэта ж трэба, колькi yсяго нагледзелася! Як цяжка ляцець яму, быццам увабрала y сябе yсё тое, чым жыве людства на Зямлi, чым поyнiцца жыццё чалавечае: усе пакуты, увесь боль, любоy i нянавiсць, пошасць i падман, мiласэрнасць, жорсткасць i лютасць, сквапнасць, пажаднасць, двурушнасць, адчай i хiжасць, беднасць i багацце, праведнасць i няправеднасць… Куды яно гэта yсё нясе, каму пра yсё раскажа, якое яно, жыццё зямное? На чый суд вынесе справы i yчынкi кожнага, хто праходзiць свой зямны шлях?» Гэтак думалася ёй, а Вока yсё паднiмалася i паднiмалася, усё вышэй i вышэй, куды не пранiкае розум чалавечы, i цi пранiкне?

Лiна yздрыгнула, расплюшчыла вочы: напэyна, ужо была ноч.

Побач спаy муж, за акном зрэдку праязджалi машыны. «Вока!» Яна згадала Вока, на iмгненне yявiла яго, але не стала нiчога асэнсоyваць, падумала пра тое, што заyтра трэба будзе абавязкова пайсцi y царкву, каб звярнуцца са сваёю бядою да Мацi Божай…

* * *

Тым днём у царкве чамусьцi не служылi ютранi, а магчыма, ужо адслужылi.

Яна прыходзiла y храм толькi па вялiкiх святах. У царкве было нешматлюдна: хтосьцi запальваy свечку, хтосьцi шаптаy малiтву. Яна таксама запалiла свечку i паставiла яе перад абразом Мацi Божай, пасля чаго yкленчыла. Слёзы кацiлiся па шчоках, вусны варушылiся, але гэта была не малiтва… «Я веру, Найсвятлейшая са Святлейшых, – шаптала Лiна, – што Ты yсё можаш. Тваё Вока yсё бачыць, пра yсё ведае. Цi ж можаш Ты дапусцiць, каб ён, мой малодшы брат, адышоy, пакiнуy зямное жыццё раней за мяне, як жа тады будзе жыць мне, старэйшай сястры? У яго няма грахоy перад Табою, а калi i ёсць, даруй яму iх, злiтуйся! Хай яшчэ пажыве на Зямлi, хай калiсьцi пасля з’явiцца перад судом Тваiм. Адцягнi гэты момант, дай магчымасць яшчэ падыхаць яму зямным паветрам, давесцi дзiця сваё да самастойнага жыцця, хай яшчэ паходзiць зямнымi сцежкамi, не забiрай, пазбаy яго цяжкай хваробы, што лiчыцца на Зямлi невылечнай, калi толькi такое магчыма. У Бiблii, у святой Кнiзе, напiсана, што кожнаму будзе дадзена па справах яго… Малю Цябе, Мiласэрная, дай яму цяпер, дай яшчэ зямнога жыцця…» Яна yсё прамаyляла i прамаyляла словы, у якiх была i просьба, i споведзь. Потым пацалавала краёчак iконы, перажагналася i выйшла з царквы, поyная цiхай задумлiвасцi. Пад ногi зляцеy лiсток, але дрэвы наyкол царквы яшчэ стаялi y сваiх зялёных уборах, што толькi падкрэслiвала: у ствалах бруiцца жыццё.