Планета ў падарунак

Жыццё…

* * *

Праз некалькi дзён яна вярталася з працы. У двары перад пад’ездам заyважыла сынаву машыну, падумала: «А чаго гэта ён прыехаy да нас, як быццам не меyся? Можа, Коля куды хоча пад’ехаць з iм?» Паднялася на свой паверх, адамкнула дзверы i yся затрапятала пякучым пачуццём: у пярэднiм пакоi стаяy брат, штосьцi вымаy з кiшэнi курткi.

– Вадзiм? Ты? У нас? Як жа ты прыехаy? А yколы? Морфiй хто табе будзе тут калоць?

– Нiхто. Нiякiх уколаy не трэба.

Яны прайшлi y гасцёyню, дзе муж з сынам ужо накрывалi стол.

– Нарэшце з’явiлася, – сказаy сын. – Дзядзьку трэба кармiць, ён галодны. Чатыры гадзiны ехаy у аyтобусе, а з вакзала yжо я яго падкiнуy.

Яна глядзела на брата, быццам шукала на твары нейкi адказ.

– Давай, Вадзiм, расказвай. – Села на канапу.

– А што расказваць? – Ён прысеy побач. – Лёг у бальнiцу, доктар адразу сказаy: «Ну, мужык, трывай… У нас стары корпус, гэта не раённая палiклiнiка, морфiй нам з галоyнага корпуса скiдваюць i не столькi, колькi трэба, таму абязбольваць будзем звычайным баралгiнам.

Толькi yжо тады, калi боль зусiм нясцерпны стане, нешта мацнейшае yколем». Назаyтра прыйшла медсястра калоць мне той баралгiн, ну а я i кажу: «Не калiце! Мне нiчога не балiць». – «Як не балiць?..» Потым дзень прайшоy, другi… Болю y мяне нiякага. Павялi на УГД, пасля на дыягнастычны камп’ютар… Цуд нейкi адбыyся! Аказваецца, здаровы я! Дактары паyторна нiчога не знайшлi.

– А чаго да нас? – Лiна верыла i не верыла яго словам.

– Накiраванне y Бараyляны далi, каб яшчэ i там абследаваyся.

А што абследавацца? – Брат шчаслiва засмяяyся. – Здаровы! Калi б сапраyды y мяне была тая хвароба, дык цi прайшла б?! Нешта я не чуy пра такое. Памылка адбылася. Дактары памылiлiся з дыягназам.

Яна yзяла братаву руку y сваю… Сядзела суцiшаная i задумлiвая. Ёй бачылася ацяжэлае Вока. Яно паднiмалася i паднiмалася yверх – да сузор’яy, да зорак… Вока Сусвету…

Кава для дамавiка

У яе быy дзень нараджэння. Слотны, халодны дзень. Павiншавалi на працы, у маленькай ашчаднай касе, дзе яна трэцi год працуе касiркай, – вунь яны, пяць чырвоных гваздзiкоy, стаяць на столiку, а яна, трыццацiпяцiгадовая, ляжыць на канапе з блiзка прыстаyленым тэлефонам: можа, хто пазвонiць?! А раптам? Раптам… званок! «Гэта я, не пазнаеш?.

. А я помню. Сёння твой дзень, хачу цябе бачыць…» «Хто гэта?» – радасна выдыхне яна i пачне yспамiнаць… Хаця што згадваць?! З апошнiм, можна сказаць, выпадковым знаёмым яна развiталася два месяцы таму назад.