Планета ў падарунак

Божа! Куртка расшпiлена, шалiк з паабрыванымi кутасамi i гумовiкi! Зялёныя гумовыя боты з шырокiмi халявамi. Прайдзiсвет! Напэyна, п’е… у адзiноце… во-о i твар непаголены! Толькi цяпер звярнула на гэта yвагу. Ёй чамусьцi падумалася, што да яе заyжды чаплялiся менавiта такiя, да непрыстойнасцi абыякавыя да сваёй знешнасцi i, як выяyлялася пасля, без выключэння амаль усе алкаголiкi. Налiy – выпiy, выпiy – налiy!.. Гэтага яшчэ не хапала!

– Доyга будзем стаяць?

Божа, ён пасмiхаецца! Спрабуе зрабiць надзвычай лагодны выгляд.

І тут яе як прарвала:

– Ды што вам трэба ад мяне?! Ідзiце прэч! Мне непрыемна вас бачыць! Я спяшаюся. Спяшаюся дадому… Я хачу адпачыць! У мяне сёння дзень нараджэння. Вы сапсавалi мне вечар!..

Ён нахiлiyся да яе.

– А-а?! У такiм разе вечар толькi пачынаецца. Хм-м, дзень нараджэння са шклянкай кефiру… – І цiха, каля самага твару: – Як хочацца кавы… сапраyднай гарачай кавы… без цукру!

… Яны падыходзiлi да дома. «А зрэшты, што ж у тым кепскага, калi я i запрашу яго на каву, – думала яна.

 – Ну паабрываныя кутасы на шалiку, ну гумовiкi з шырокiмi халявамi, на джынсах латка на калене, – гэта яна заyважыла y падземным пераходзе пад плошчай, – а так i нiчога сабе… Нават залiшне далiкатны. На злодзея не падобны, ды i yвогуле, што ён можа зрабiць мне y маёй кватэры?! Суседзi, тэлефон… У любы момант можа патэлефанаваць мацi альбо сястра. Не замуж жа за яго iсцi, ды i пры чым тут паабрываныя кутасы на шалiку, латка на джынсах, можа, ён i вельмi добры чалавек».

– Мы прыйшлi.

Двор, куды яны заварочвалi, быy цёмны, змрочны.

– Жыццё… Дзiyна, многае забываецца, – казаy ён, – а вось гэты будынак я добра запомнiy, яшчэ y дзяцiнстве, не думаючы, што буду запрошаны сюды на каву. Можа, таму што на iм гадзiннiк? Я ж сам мiнчанiн. Кватэра y Зялёным Лузе. А жыву y вёсцы… А вы тут, пад гадзiннiкам. Цiк-так, цiк-так… Не цiкае?

«Яшчэ як цiкае! – хацелася адказаць ёй. – Трыццаць пяць нацiкала. – Але маyчала. Думала: – Кватэра y Зялёным Лузе. Мiнчанiн.

Жыве y вёсцы. Можа, хворых бацькоy даглядае? Можа, так… На дачы! А работа? Дзе ж ён працуе? Доктар? Настаyнiк? Не падобна!»

Моцна грукнулi дзверы.

– От д’ябал, не прытрымаy!

Ён узяy яе за локаць, горача задыхаy у патылiцу.

– Чаго ж цёмна?! Пад’езд без гаспадара…

Боты ягоныя цяжка тупалi. На хвiлiну з’явiлася нерашучасць. Цi добра яна робiць, што вядзе яго? Зрэшты, кавы мог бы выпiць i дома, калi мiнчанiн. Навошта напрасiyся да яе? Вось i дзверы.